تصمیم‌گیری شغلی یکی از مهم‌ترین فرایندهای روان‌شناختی در طول زندگی حرفه‌ای افراد است و نقش تعیین‌کننده‌ای در انتخاب رشته تحصیلی، انتخاب شغل، تغییر مسیرشغلی، ارتقای شغلی و سازگاری با تحولات بازار کار دارد. در دهه‌های اخیر، با پیچیده‌تر شدن محیط‌های کاری، افزایش عدم قطعیت شغلی و گسترش الگوهای اشتغال انعطاف‌پذیر، توجه پژوهشگران به عوامل مؤثر بر کیفیت تصمیم‌گیری شغلی افزایش یافته است. یکی از مهم‌ترین این عوامل، سبک تصمیم‌گیری شغلی است که به الگوی نسبتاً پایدار افراد در جمع‌آوری اطلاعات، پردازش داده‌ها، ارزیابی گزینه‌ها و انتخاب مسیرهای حرفه‌ای اشاره دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه سبک‌های تصمیم‌گیری در مسیر شغلی با متغیرهای مهم رشد مسیر شغلی است. این پژوهش از نوع مروری ـ کتابخانه‌ای بوده و منابع علمی منتشرشده در پایگاه‌های معتبر بین‌المللی طی سال‌های 2018 تا 2026 مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان دادند که سبک‌های تصمیم‌گیری منطقی، شهودی، وابسته، اجتنابی و تکانشی از مهم‌ترین سبک‌های مطرح در ادبیات تصمیم‌گیری شغلی هستند. همچنین مطالعات جدید به سبک‌های راهبردی و فرصت‌جویانه نیز اشاره کرده‌اند. نتایج پژوهش‌ها حاکی از آن است که سبک منطقی با خودکارآمدی تصمیم‌گیری شغلی، انطباق‌پذیری مسیر شغلی، هویت شغلی و رضایت شغلی رابطه مثبت دارد، در حالی که سبک‌های اجتنابی و وابسته با سردرگمی شغلی، اضطراب تصمیم‌گیری و کاهش کیفیت انتخاب‌های شغلی همراه هستند. همچنین پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که سبک راهبردی با برنامه‌ریزی مسیر شغلی، موفقیت حرفه‌ای و تعهد شغلی رابطه مثبت دارد. از سوی دیگر، سبک فرصت‌جویانه با انعطاف‌پذیری شغلی، انطباق‌پذیری مسیر شغلی و بهره‌برداری مؤثر از فرصت‌های غیرمنتظره بازار کار مرتبط است و نقش مهمی در توسعه مسیر شغلی ایفا می‌کند. علاوه بر این، پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که در شرایط عدم قطعیت شغلی، استفاده متعادل از سبک‌های منطقی و شهودی می‌تواند به سازگاری بیشتر افراد با تغییرات بازار کار منجر شود. در مجموع، شناخت سبک‌های تصمیم‌گیری شغلی و ارتباط آن با متغیرهای رشد مسیر شغلی می‌تواند به مشاوران مسیر شغلی در طراحی مداخلات اثربخش و ارتقای کیفیت تصمیمات شغلی مراجعان کمک کند.