تصمیم گیری برای سرمایه گذاری همواره بر این فرض می باشد که بازار کاراست و اطلاعات با اهمیت در تمام سطوح قابل دسترس می باشد و سرمایه گذاران با استفاده از این اطلاعات به تصمیم گیری عقلانی دقیق در این جهت می پردازند در حالی که ريسك موجود در بازارهايي بـا كـارايي كمتـر كه آنها را به تصميم گيري بر اساس احساسات خود مجبور می کند و بالتبع این موضوع بر عملكرد شركت اثر مي گـذارد. بنابراین ، هدف پژوهش حاضر تعيين تأثير تصمیم گیری سرمايه گذاران، شامل ذهنیت «زيان گريز» به عنوان شاخصي از احساسات بدبینانه و «اعتمادبه نفس کاذب» به عنوان شاخصي از احساسات خوشبینانه بر عملكرد شركت هاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد. در این راستا برای بررسی دو فرضیه مطرح شده از 209شرکت پذیرفه شده در بورس اوراق بهادار تهران طي سالهاي 1398 تا 1403 انتخاب و براي آزمون فرضـيه هـا، از مـدل رگرسـيوني چنـد متغيـره بـه روش داده هاي تركيبي استفاده شد که نتایج بیان می کند ارتباط منفي زيان گريز بودن سرمايه گذاران با عملكرد اقتصادي شركت و ارتباط مثبـت اعتمادبـه نفـس کاذب سرمايه گذاران با عملكرد بازار شركت وجود دارد. از سویی در بازار سرمایه ایران تکیه بر اعتمادبـه نفـس کاذب بر تکیه زيان گريزي سرمایه گذاران چیرگی دارد .پس می توان نتیجه گرفت تکیه به زيان گريزي، موجب ترس از زیان و عدم فروش سرمایه گذاری زیان ده می گردد و از سویی نگاه بدبینانه به وضعیت بورس ، سرمايه گذار را از انتخاب هاي سرمايه گذاري دقیق ومهم ، به سـمت زيـان گريـزي وكاهش عملكرد اقتصادي شركت به دلیل ایجاد صف فروش مي شود. همچنين تکیه به اعتمادبه نفس کاذب، باعث مي شود كه سرمايه گذاران براساس ذهنیت خود و معیارهایی که مهم قلمداد می کنند و بدون در نظر گرفتن ریسک های مرتبط با سرمایه گذاری در دارایی های پر خطر به طور غیر منطقی عمل کنند که با این عمل تقاضا افزایش و ارزش شرکت افزایش می یابد