مسئله اشتغال بانوان یکی از مسائل حساس و مهم در هر جامعه ای است و این امر به دلیل وظایف و مسئولیت های چندگانه زنان در محیط خانواده و نیز کار است. جنبش های حقوق بشری و نیز اقدامات سازمان بین المللی کار در این جهت حمایت از حقوق کارگران زن قابل توجه است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که در اسلام، نه تنها حق کار زنان به رسمیت شناخته شده است، بلکه در کنار آن، استقلال مالی آنان و دست مزد عادلانه با هدف حفظ کرامت و شخصیت زن و نیز مصالح خانواده و اجتماع نیز مورد تاکید قرار گرفته است. در حقوق بین الملل اغلب اسناد و کنوانسیون های بین المللی با تکیه بر حقوق یکسان برای زنان با مردان در این خصوص، بر این مسئله پافشاری می کند که زنان می بایست حق فعالیت در هر شغلی که برای مردان مجاز می باشد را داشته باشند و جنسیت آنها نباید دلیلی برای عدم اشتغال آنها به یکسری فعالیت های خاص گردد. در نظام حقوقی ایران با مبنا قرار دادن مصالح و منافع فردی، خانوادگی، اجتماعی، سیاسی و مذهبی زنان، در ضمن پذیرش اصل حق اشتغال زنان، در برخی از مشاغل خاص و البته نه همه مشاغل قائل به محدودیت و ممنوعیت برای فعالیت در این زمینه ها شده است چرا که معتقد است که این دسته از فعالیت ها با شان و منزلت زنان، توانایی فیزیکی و یا حتی شرایط روحی-روانی آنها همخوانی ندارد. و در نهایت اینکه از مهمترین چالش های و موانع حقوق کار بانوان در ایران می توان به وجود نهادهای متعدد قاعده گذار عدم توازن بین برابری دستمزد زنان و مردان در بخش خصوصی، عدم رعایت اصل منع تبعیض جنسیتی و خشونت ها در محیط کار علیه زنان، عدم ضمانت اجرای مؤثر مقابله با نقض حقوق کار شایسته زنان،... اشاره کرد.