اکوسیستم‌های مرتعی از مهم‌ترین اجزای سرزمین‌های خشک و نیمه‌خشک محسوب می‌شوند و در تنظیم چرخه آب، حفاظت خاک، ذخیره و ترسیب کربن، حفظ تنوع زیستی، تولید علوفه و پشتیبانی از معیشت جوامع انسانی نقش اساسی دارند. با این حال، افزایش فراوانی و شدت برخی رخدادهای خشکسالی، روندهای گرمایش جهانی، تغییر الگوی بارش، افزایش تبخیر و تعرق و هم‌زمانی این عوامل با فشارهای انسانی نظیر چرای بیش از ظرفیت، تغییر کاربری اراضی و بهره‌برداری نامتناسب، آسیب‌پذیری مراتع را افزایش داده است. خشکسالی در اکوسیستم‌های مرتعی صرفاً به کاهش بارندگی محدود نمی‌شود، بلکه از طریق کاهش رطوبت خاک، افت تولید اولیه، کاهش پوشش گیاهی، تغییر ترکیب گونه‌ای، افزایش سطح خاک و تشدید فرسایش می‌تواند یک زنجیره تخریبی ایجاد کند. هدف این مطالعه بررسی تحلیلی روابط متقابل میان تغییر اقلیم، خشکسالی و تخریب مراتع و نیز تبیین راهبردهای سازگاری و افزایش تاب‌آوری اکوسیستم‌های مرتعی است. روش مطالعه، مرور تحلیلی منابع علمی و تلفیق یافته‌های مطالعات جهانی و پژوهش‌های انجام ‌شده در ایران است. شواهد موجود نشان می‌دهد که اثر خشکسالی بر مراتع تابعی از شدت، مدت و تکرار خشکسالی، ویژگی‌های خاک، ترکیب گونه‌ای، وضعیت اولیه اکوسیستم و شیوه مدیریت چرا است. از سوی دیگر، تخریب مرتع می‌تواند ظرفیت اکوسیستم برای مقابله با خشکسالی‌های بعدی را کاهش دهد و از طریق افت ماده آلی خاک، کاهش نفوذپذیری، کاهش ذخیره آب خاک و حذف گونه‌های مقاوم به تنش، یک چرخه بازخوردی منفی ایجاد کند. مطالعات جهانی نشان داده‌اند که افزایش فشار چرا در مناطق گرم‌تر و کم‌تنوع‌تر می‌تواند ارائه خدمات اکوسیستمی را کاهش دهد، در حالی که پاسخ اکوسیستم به چرا در مناطق مختلف یکسان نیست و به شرایط اقلیمی، خاکی و زیستی وابسته است. همچنین شواهد حاصل از مطالعات ایران نشان می‌دهد که کاهش فشار چرا و قرق می‌تواند در برخی شرایط موجب افزایش پوشش گیاهی، غنای گونه‌ای و بهبود برخی ویژگی‌های خاک شود. بنابراین، سازگاری با تغییر اقلیم در مراتع نباید تنها بر کاهش آثار مستقیم خشکسالی متمرکز باشد، بلکه باید هم‌زمان بر کاهش فشارهای انسانی، افزایش سلامت خاک، مدیریت تطبیقی چرا، حفاظت از تنوع زیستی، احیای مراتع تخریب‌ شده، پایش مستمر و مشارکت جوامع محلی استوار باشد.