پوشش‌های خوراکی مبتنی بر کیتوزان، به دلیل زیست‌تخریب‌پذیری و زیست‌سازگاری، به یکی از راهکارهای پیشرو در کاهش ضایعات پس از برداشت میوه‌های تازه تبدیل شده‌اند. با این حال، کیتوزان به‌تنهایی، به دلیل مقاومت آبی پایین، طیف ضدمیکروبی ناقص و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی محدود، در بسیاری از شرایط برای دستیابی به حفاظت مطلوب و چندوجهی کافی نیست. این مرور روایی-هدفمند، با تحلیل ۲۵ مطالعه‌ی اصیل با دسترسی متن کامل، کارایی سه دسته از ترکیبات زیست‌فعال شامل اسانس‌های گیاهی، عصاره‌های گیاهی و عصاره‌های حاصل از ضایعات کشاورزی را در غنی‌سازی پوشش‌های کیتوزانی به‌طور تطبیقی بررسی می‌کند.
یافته‌ها نشان می‌دهند اسانس‌های گیاهی (۱۳ مطالعه) بیشترین تمرکز را بر ایجاد فعالیت ضدمیکروبی مستقیم و مؤثر در غلظت‌های نسبتاً پایین نشان دادند، اما با مصالحه‌ای مستند و تکرارشده میان غلظت مؤثر زیستی و کیفیت حسی یا فیزیولوژیک محصول همراه‌اند. عصاره‌های گیاهی (۵ مطالعه)، به‌ویژه آلوئه‌ورا، نقشی دوگانه در بهبود هم‌زمان ساختار فیلم و فعالیت زیستی ایفا می‌کنند. عصاره‌های حاصل از ضایعات کشاورزی (۷ مطالعه) نیز در چند فرمولاسیون، شاخص‌های نگهداری مطلوبی نشان دادند و هم‌زمان از نظر استفاده از منابع جانبی کشاورزی مورد توجه بودند؛ بااین‌حال، تفاوت شرایط آزمایشگاهی امکان مقایسه‌ی مستقیم عملکرد سه دسته را محدود می‌کند. عصاره‌ی پوست انار در سه مطالعه‌ی مستقل بررسی شد و از گسترده‌ترین شواهد پشتیبان در این دسته برخوردار بود. بازه‌ی زمانی نگهداری در مطالعات بررسی‌شده از ۳ تا ۱۲۰ روز متغیر بود.
این مرور همچنین محدودیت‌های ساختاری مهمی را آشکار ساخت: فقدان کامل مطالعاتی که هر سه دسته را در یک طرح آزمایشی واحد مقایسه کنند، عدم تفکیک اثر غلظت پلیمر پایه از نوع افزودنی زیست‌فعال، و کمبود آزمون تجربی راهکارهای پوشاننده‌ی طعم و بو. بر اساس شواهد موجود، برتری نظام‌مند و قابل‌تعمیمی برای هیچ‌یک از سه دسته نشان داده نشد. پژوهش‌های آینده باید بر طراحی مطالعات مقایسه‌ای کنترل‌شده و توسعه‌ی رویکردهای ارزش‌افزایی دوگانه‌ی ضایعات کشاورزی متمرکز شوند.