مواد پر و پلی‌فلئوروآلکیل (PFAS) به دلیل پایداری شیمیایی و حرارتی بسیار بالا، از مهم‌ترین آلاینده‌های پایدار و نوظهور محیط‌زیست محسوب می‌شوند. مقاومت این ترکیبات در برابر تجزیه طبیعی سبب شده است که پس از ورود به محیط، حذف آن‌ها از آب و خاک به یک چالش فنی و اقتصادی مهم تبدیل شود. فناوری‌های موجود برای پاکسازی PFAS را می‌توان به دو گروه اصلی، یعنی روش‌های غیرتخریبی و تخریبی، تقسیم کرد. روش‌های غیرتخریبی مانند جذب با کربن فعال و سایر جاذب‌ها، رزین‌های تبادل یونی، نانوفیلتراسیون و اسمز معکوس، عمدتاً PFAS را از محیط آلوده جدا و در یک فاز جامد یا جریان غلیظ‌تر متمرکز می‌کنند. در مقابل، روش‌های تخریبی نظیر سونولیز، فرایندهای الکتروشیمیایی، اکسیداسیون نوری، پرتودهی، پلاسما، تصفیه هیدروترمال و تخریب مکانوشیمیایی، با هدف شکستن ساختار PFAS و در نهایت دفلورینه‌سازی و معدنی‌سازی آن‌ها توسعه یافته‌اند. در محیط‌های آبی، جذب، تبادل یونی و غشاهای تحت فشار از بالغ‌ترین و کاربردی‌ترین فناوری‌ها هستند، اما عملکرد آن‌ها به نوع PFAS، طول زنجیره، گروه عاملی، ویژگی‌های جاذب یا غشا و شیمی آب وابسته است. یکی از محدودیت‌های اساسی این روش‌ها آن است که PFAS را از بین نمی‌برند و در نتیجه، مدیریت جاذب مصرف‌شده، رزین مستعمل یا جریان غلیظ حاصل از فرایند غشایی ضروری است. در خاک، پیچیدگی بیشتر ماتریس و برهم‌کنش PFAS با ماده آلی، کانی‌ها و مناطق غیراشباع، استفاده از فناوری‌های پاکسازی را دشوارتر می‌کند. در این شرایط، شست‌وشوی خاک و متحرک‌سازی، تثبیت با مواد کربنی و روش‌های تخریبی از مهم‌ترین گزینه‌ها هستند. شواهد موجود نشان می‌دهد که هیچ فناوری منفردی برای تمام شرایط مناسب نیست و رویکردهای ترکیبی، شامل جداسازی و سپس تخریب، در بسیاری از سناریوها منطقی‌تر هستند. در نهایت، توسعه فناوری‌های مقیاس‌پذیر، کم‌انرژی و قادر به تخریب کامل PFAS، همراه با ارزیابی محصولات جانبی و انتشار ثانویه، برای پاکسازی پایدار این آلاینده‌ها ضروری است.