مواد پر و پلی‌فلئوروآلکیل (PFAS: Per- and Polyfluoroalkyl Substances) گروه بزرگی از ترکیبات شیمیایی سنتزی هستند که به دلیل وجود پیوندهای بسیار پایدار کربن–فلوئور (C–F)، در برابر بسیاری از فرآیندهای شیمیایی، حرارتی و زیستی مقاومت بالایی دارند. این ویژگی، در کنار خواص آب‌گریزی، چربی‌گریزی، فعالیت سطحی و پایداری حرارتی، موجب استفاده گسترده از PFAS در صنایع مختلف، محصولات مصرفی، منسوجات، پوشش‌ها، تجهیزات الکترونیکی و فوم‌های اطفای حریق شده است. با وجود مزایای صنعتی، پایداری بالا و تولید و مصرف گسترده این ترکیبات باعث انتشار مداوم آن‌ها در محیط و حضورشان در آب، خاک، رسوبات، هوا، مواد غذایی و بافت موجودات زنده شده است. اسیدهای پرفلوئوروالکیل، می‌توانند در محیط و بدن موجودات زنده باقی بمانند و در مقیاس محلی و جهانی جابه‌جا شوند. شواهد موجود نشان می‌دهد که مواجهه با برخی PFAS با پیامدهایی مانند افزایش کلسترول، تغییر برخی آنزیم‌های کبدی، کاهش پاسخ ایمنی به برخی واکسن‌ها، کاهش وزن هنگام تولد، و در مورد PFOA با سرطان کلیه و بیضه مرتبط است؛ با این حال، قدرت شواهد برای همه PFAS و همه پیامدهای گزارش‌شده یکسان نیست و بررسی اثرات مخلوط‌های PFAS همچنان ادامه دارد. در اکوسیستم‌ها نیز اثراتی بر گیاهان، جلبک‌ها، بی‌مهرگان، ماهیان، پرندگان و سایر جانوران گزارش شده است. از این رو، PFAS به یکی از گروه‌های مهم آلاینده‌های نوظهور و پایدار تبدیل شده‌اند. در پاسخ به این نگرانی‌ها، محدودیت‌های بین‌المللی و ملی متعددی برای ترکیباتی همچون PFOS،PFOA و PFHxS وضع شده است. با این حال، جایگزینی ترکیبات قدیمی با PFASهای جدید، به‌ویژه ترکیبات زنجیره‌کوتاه‌تر، لزوماً به معنای حذف خطر نیست و ضرورت رویکردی مبتنی بر مدیریت گروهی PFAS و توسعه فناوری‌های مؤثر برای حذف و تخریب آن‌ها را برجسته می‌کند.