قانون هوای پاک (مصوب ۱۳۹۶) به‌عنوان یکی از مترقی‌ترین اسناد حقوقی کشور، چشم‌اندازی امیدبخش برای مدیریت یکپارچه کیفیت هوا ترسیم نموده است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین دلالت‌های راهبردی ماده ۱۴ این قانون برای برنامه‌ریزی محیط زیستی حمل‌ونقل شهری و ارائه رهنمودهایی برای تسهیل اجرای آن انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل محتوای اسناد و مرور نظام‌مند ادبیات صورت گرفته است. جامعه پژوهش شامل کلیه قوانین، آیین‌نامه‌ها، گزارش‌های رسمی دستگاه‌های اجرایی و مقالات علمی مرتبط در بازه زمانی ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۲ است که به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ماده ۱۴ افزون بر کارکرد مستقیم در کاهش آلایندگی ناوگان سنگین، دارای چهار دلالت کلیدی و تحول‌آفرین برای برنامه‌ریزی شهری شامل ساماندهی کاربری اراضی پیراشهری، طراحی کریدورهای تخصصی تردد، زمینه‌سازی برای نوسازی ناوگان و ایجاد نظام هوشمند مدیریت تردد است. تحلیل محتوای اسناد نشان می‌دهد که مهم‌ترین زمینه‌های بهبود اجرا در سه سطح چارچوب حقوقی و مقرراتی (شفاف‌سازی حقوقی)، کنشگران (هماهنگی فرابخشی) و بستر فیزیکی (توسعه زیرساخت‌های جایگزین) قابل دسته‌بندی هستند. بر اساس نتایج، ایجاد سازوکارهای هماهنگ‌کننده فرابخشی، شفاف‌سازی قوانین و توسعه زیرساخت‌های مدرن، مهم‌ترین گام‌های تسهیل‌گر اجرای این ماده محسوب می‌شود. این پژوهش با نگاهی امیدوارانه، ماده ۱۴ را نه یک تکلیف قانونی صرف، بلکه فرصتی طلایی برای تحول در نظام حمل‌ونقل شهری و ارتقاء کیفیت زیست‌پذیری کلان‌شهرها معرفی می‌کند و بر این باور است که با همت جمعی و هماهنگی فرابخشی، می‌توان از ظرفیت‌های مغفول این ماده برای ساختن آینده‌ای پاک‌تر و پایدارتر بهره برد.