تأمین امنیت غذایی و دسترسی پایدار به منابع پروتئینی، هم‌زمان با رشد جمعیت و پیامدهای زیست‌محیطی، بهداشتی و اخلاقی دامداری سنتی، ضرورت توسعه منابع نوین پروتئینی را افزایش داده است. گوشت کشت‌شده به‌عنوان فناوری نوظهور کشاورزی سلولی، از طریق تکثیر و تمایز سلول‌های حیوانی در شرایط کنترل‌شده، امکان تولید بافت‌های عضلانی و چربی مشابه گوشت متعارف را فراهم می‌کند. با این حال، توسعه صنعتی و پذیرش مصرف‌کننده همچنان با چالش‌هایی مواجه است. این مقاله مروری با هدف بررسی پیشرفت‌های تولید گوشت کشت‌شده، با تأکید بر داربست‌های غیرحیوانی، به‌ویژه سلولز، بیوراکتورها، ایمنی غذایی و پذیرش مصرف‌کننده انجام شد. 9 مقاله مرتبط، طی سال‌های ۲۰۱5 تا ۲۰۲۵، انتخاب و به‌صورت کیفی بررسی شدند. مراحل تولید شامل انتخاب و تکثیر سلول‌های اولیه، تمایز، کشت در مقیاس بزرگ با استفاده از بیوراکتورها، ایجاد ساختار سه‌بعدی با داربست و فرآوری غذایی است. یافته‌ها نشان می‌دهند که توسعه محیط‌های کشت فاقد سرم، داربست‌های خوراکی غیرحیوانی و سامانه‌های کشت سه‌بعدی، از محورهای اصلی پژوهش‌های اخیر هستند. سلولز به دلیل فراوانی، خوراکی بودن، زیست‌تخریب‌پذیری و هزینه مناسب، گزینه‌ای امیدبخش برای ساخت داربست محسوب می‌شود. همچنین، داربست‌های گیاهی دسلولاریزه مانند اسفناج و استفاده از بیوراکتورهای کنترل‌شده، ظرفیت قابل‌توجهی برای بهبود تولید و مقیاس‌پذیری دارند. از منظر ایمنی، کنترل آلودگی در سلول‌ها، محیط کشت، داربست و تجهیزات ضروری است. پذیرش مصرف‌کننده نیز تحت تأثیر آگاهی، فرهنگ غذایی، قیمت، ویژگی‌های حسی و ملاحظات مذهبی، از جمله حلال بودن، قرار دارد. در مجموع، تجاری‌سازی گوشت کشت‌شده نیازمند پیشرفت هم‌زمان در مهندسی بافت، کشت سلولی، کاهش هزینه، ایمنی و پذیرش مصرف‌کننده است.