مقدمه: توسعه توان بی‌هوازی، چابکی و سرعت در مسافت‌های کوتاه، از الزامات موفقیت در فوتبال پایه است. در حالی که تمرینات پلایومتریک و ساختاریافته مانند +FIFA 11 برای این منظور شناخته شده‌اند، اثربخشی تمرینات بازی‌محور (فان‌بال) بر این فاکتورها کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه این دو رویکرد بر عملکرد حرکتی نوجوانان فوتبالیست انجام شد.
روش‌کار: ۴۵ فوتبالیست نوجوان در سه گروه کنترل، +FIFA 11 و فان‌بال قرار گرفتند. ارزیابی‌های عملکردی شامل پرش سارژنت (توان انفجاری)، آزمون T (چابکی) و دوی سرعت (۲۰ و ۳۰ متر) در مراحل پیش‌آزمون و پس از ۸ هفته مداخله ثبت گردید. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط (۳×۲) و برآورد اندازه اثر ارزیابی شدند.
یافته‌ها: تحلیل واریانس حاکی از معناداری اثر تعاملی زمان و گروه در متغیرهای پرش سارژنت (F=23.96,p<0.001)، آزمون چابکی (F=7.35,p=0.002)، سرعت ۲۰ متر (F=6.15,p=0.005) و ۳۰ متر (F=3.71,p=0.033) بود. آزمون تعقیبی نشان داد که پروتکل فان‌بال توانست برتری آماری قطعی و معناداری نسبت به گروه کنترل در پرش سارژنت ایجاد کند (p<0.001,g=2.14). در متغیرهای چابکی و سرعت ۲۰ متر نیز هر دو گروه تجربی با اندازه اثرهای بزرگ (g>1.0) عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل نشان دادند؛ اما تفاوت معناداری بین دو پروتکل مداخله مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: بازی‌های اصلاحی فان‌بال نه تنها یک رویکرد تفریحی نیستند، بلکه به دلیل درگیری مداوم الیاف تندتنید (Type II) در شرایط بازی‌گونه، در توسعه توان انفجاری پاها عملکردی حتی درخشان‌تر از تمرینات ایزوله داشتند. ترکیب این بازی‌ها در جلسات تمرینی فوتبال پایه جهت توسعه چابکی و شتاب ثانویه به‌شدت توصیه می‌شود.