فعال‌سازی انتخابی عضله سرینی بزرگ بدون درگیری همزمان همسترینگ و راست‌کنندگان کمر، یکی از چالش‌های بنیادین در توانبخشی و تمرینات ورزشی است. در پژوهش حاضر که به صورت نظری‑تحلیلی انجام شده، یک مانور ایزومتریک نوین در دو وضعیت طاقباز و ایستاده معرفی و مبانی بیومکانیکی آن تشریح گردیده است. در وضعیت طاقباز، آزمودنی یک اندام تحتانی را با حداکثر فلکشن هیپ به سمت قفسه سینه جمع می‌کند (ایجاد چرخش خلفی لگن) و پای دیگر (آویزان) را از طریق سطح خلفی ران به زمین فشار می‌دهد بدون آنکه فشار فعالی از طریق پاشنه اعمال شود. در وضعیت ایستاده، آزمودنی روی یک پا قرار گرفته، پای دیگر را با حداکثر فلکشن هیپ به سینه می‌چسباند و در سطح پیشرفته، ران پای تکیه‌گاه را به عقب فشار می‌دهد. چرخش خلفی لگن فعالیت راست‌کنندگان کمر را به حداقل می‌رساند. فشار از طریق سطح خلفی ران (به جای پاشنه) موجب کاهش چشمگیر فعالیت همسترینگ می‌گردد، در حالی که درگیری سرینی بزرگ در سطح بالایی حفظ می‌شود. این مانور کم‌هزینه و بدون نیاز به تجهیزات، به صورت نظری قادر به فعال‌سازی انتخابی سرینی بزرگ با حداقل مشارکت همسترینگ و کمر است و برای اصلاح ناهنجاری گودی کمر کاربرد دارد. انجام مطالعات الکترومایوگرافی برای تأیید تجربی اثرگذاری مانور ضروری می‌باشد.