پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین فعالیت بدنی منظم و کیفیت خواب در دانش¬آموزان دوره متوسطه انجام شد. خواب در دوره نوجوانی یکی از بنیادی¬ترین مؤلفه¬های سلامت است و با رشد شناختی، تنظیم هیجان، عملکرد تحصیلی و کیفیت زندگی ارتباط نزدیکی دارد؛ اما کاهش تحرک، گسترش سبک زندگی نشسته و استفاده روزافزون از ابزارهای دیجیتال، الگوی خواب این گروه سنی را به¬طور جدی مختل کرده است و شناخت عوامل اصلاح¬پذیری که بتوانند کیفیت خواب را بهبود بخشند، ضرورت نظری و کاربردی دارد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود و دادهها با استفاده از پرسشنامه¬های خودگزارشی کیفیت خواب و فعالیت بدنی از میان دانش¬آموزان دوره متوسطه گردآوری شد. یافتهها نشان داد بین فعالیت بدنی منظم و کیفیت خواب رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به¬گونه¬ای که دانشآموزان دارای تحرک منظمتر، شروع خواب سریع¬تر، بیداری¬های شبانه کمتر و شادابی بیشتری در طول روز را تجربه می¬کردند. این رابطه از دو مسیر فیزیولوژیک و روانشناختی قابل تبیین است: فعالیت بدنی از طریق افزایش فشار خواب، تنظیم دمای مرکزی بدن و هماهنگ¬سازی ریتم شبانه¬روزی، زمینه ورود به خواب عمیق را فراهم می¬کند و از سوی دیگر با کاهش اضطراب و تنش ذهنی، برانگیختگی هیجانی پیش از خواب را کاهش می¬دهد. همچنین عواملی مانند جنسیت، استرس تحصیلی و عادت¬های استفاده از تلفن همراه می¬توانند شدت این رابطه را تعدیل کنند؛ از این رو رابطه یادشده پیچیده و چندبعدی است. بر اساس یافته¬ها، فعالیت بدنی منظم می¬تواند راهبردی کم¬هزینه، در دسترس و مؤثر برای ارتقای کیفیت خواب دانشآموزان باشد؛ بنابراین پیشنهاد می¬شود مدارس با گسترش برنامه¬های منظم تربیت بدنی، فعالیتهای حرکتی صبحگاهی و ورزش¬های فوق¬برنامه، بستر بهبود خواب را فراهم کنند و خانواده¬ها نیز با گنجاندن تحرک روزانه در برنامه فرزندان و مدیریت زمان استفاده از ابزارهای دیجیتال نقش¬آفرینی نمایند. با توجه به محدودیت¬های پژوهش از جمله اتکا به داده¬های خودگزارشی و تمرکز بر یک منطقه مشخص، انجام مطالعات گسترده¬تر و طولی با ابزارهای عینی سنجش خواب برای تعمیم¬پذیری بیشتر نتایج پیشنهاد می¬شود.