بی‌ثباتی مزمن مچ پا یکی از شایع‌ترین پیامدهای پیچ‌خوردگی‌های مکرر در ورزشکاران است که می‌تواند با اختلال در کنترل عصبی‌عضلانی، کاهش تعادل، ضعف عملکردی و درد مزمن همراه باشد. در سال‌های اخیر، تمرینات همراه با محدودیت جریان خون (BFR) به‌عنوان رویکردی نوین در بازتوانی آسیب‌های اسکلتی ـ عضلانی مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ زیرا امکان ایجاد سازگاری‌های عضلانی و عملکردی را با شدت تمرینی پایین فراهم می‌کنند. با وجود این، شواهد محدودی درباره اثربخشی ترکیب تمرینات تعادلی با محدودیت جریان خون در ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا وجود دارد.

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر شش هفته تمرینات تعادلی همراه با محدودیت جریان خون و تمرینات تعادلی معمول بر شاخص‌های توانبخشی ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا انجام شد. این مطالعه به‌صورت نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون اجرا شد. 46 ورزشکار مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین تعادلی با محدودیت جریان خون و تمرین تعادلی معمول قرار گرفتند. پروتکل تمرینی شامل شش هفته تمرین، سه جلسه در هفته بود. شاخص‌های درد، تعادل پویا، قدرت عضلانی، حس عمقی، کیفیت زندگی و ترس از حرکت پیش و پس از مداخله ارزیابی شدند.
نتایج نشان داد هر دو گروه پس از مداخله بهبود معناداری در متغیرهای عملکردی و تعادلی داشتند؛ با این حال، گروه تمرینات همراه با محدودیت جریان خون کاهش درد بیشتر و افزایش معنادارتری در قدرت عضلات پلانتارفلکسور نشان داد. در مقابل، تفاوت معناداری بین دو گروه در کیفیت زندگی و شاخص بی‌ثباتی مچ پا مشاهده نشد.
به نظر می‌رسد افزودن محدودیت جریان خون به تمرینات تعادلی می‌تواند به‌عنوان راهبردی مؤثر برای بهبود برخی شاخص‌های عملکردی و کاهش درد در ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا مورد استفاده قرار گیرد.
روش‌شناسی: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. 46 ورزشکار مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین تعادلی همراه با محدودیت جریان خون و تمرین تعادلی معمول قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت 6 هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. تعادل پویا با آزمون Y Balance و حس عمقی با آزمون بازسازی زاویه مفصل ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس در سطح معناداری 05/0 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو گروه پس از مداخله بهبود معناداری در تعادل پویا و حس عمقی داشتند. با این حال، گروه تمرینات همراه با محدودیت جریان خون در متغیرهای تعادل پویا و حس عمقی بهبود بیشتری نسبت به گروه تمرین تعادلی معمول نشان داد.
نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات تعادلی همراه با محدودیت جریان خون می‌تواند موجب بهبود بیشتر تعادل پویا و حس عمقی در ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا شود و به‌عنوان روشی مؤثر در برنامه‌های توانبخشی مورد استفاده قرار گیرد.