محدودیت مزمن دامنه حرکتی دورسیفلکشن مچ پا، یک نقص شایع بیومکانیکی است که می‌تواند بر تعادل، الگوی راه رفتن و عملکرد ورزشی تأثیر منفی بگذارد و با الگوهای جبرانی مانند افزایش گودی کمر و جلوآمدگی تنه همراه باشد [1-4]. رویکردهای مرسوم توانبخشی نظیر کشش‌های ایستا و موبیلیزیشن مفصلی در موارد مقاوم به درمان اثربخشی محدودی دارند [5,6]. فرضیه‌ای مطرح است که در این موارد، «خشکی» مفصل ناشی از کمبود مایع سینوویال و اصطکاک بالای درون مفصلی، مانع اصلی اثربخشی کشش‌هاست [7,8]. این گزارش موردی، تجربه یک ورزشکار ۳۳ ساله ، دارنده کمربند مشکی دان ۶ تکواندو با سابقه ۱۰ ساله محدودیت پیشرونده و مقاوم دورسیفلکشن مچ پا را شرح می‌دهد که تمامی مداخلات استاندارد را بدون موفقیت پایدار امتحان کرده بود. یک پروتکل ۶ هفته‌ای با سه فاز متوالی طراحی و اجرا شد: ۱) روان‌سازی مفصل، ۲) کشش یکپارچه زنجیره خلفی (همسترینگ، دوقلو، نعلی و آشیل) و ۳) کشش ایزوله آشیل و نعلی. زاویه دورسیفلکشن با اپلیکیشن کلاینومتر (قرارگیری روی تاندون آشیل در وضعیت لانج ایستاده) و فاصله در تست زانو به دیوار با متر نواری اندازه‌گیری شد. پس از ۶ هفته، زاویه دورسیفلکشن از ۱۰ درجه به ۱۵ درجه (۵۰٪ بهبود) و فاصله تست زانو به دیوار از ۷.۰ به ۱۰.۰ سانتی‌متر (۴۳٪ بهبود) افزایش یافت. تحلیل‌های آماری تأیید کردند که این پیشرفت‌ها واقعی و معنادار هستند و از مرز تغییرات قابل تشخیص بالینی فراتر رفته‌اند. نتایج در پیگیری ۳ ماهه پایدار ماند و ورزشکار برای اولین بار پس از ۱۰ سال قادر به اجرای اسکات کامل و متقارن با استفاده از کفش شد. این توالی جدید بر اهمیت «آماده‌سازی مفصل پیش از بارگذاری» و «اولویت‌دهی به کل زنجیره حرکتی بر جزء» تأکید دارد.