مقدمه: نقص در ثبات ناحیه مرکزی (Core Stability) و الگوهای حرکتی پایه، از مهم‌ترین عوامل خطرساز در بروز آسیب‌های اندام تحتانی در ورزش فوتبال است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی و مقایسه تأثیر هشت هفته تمرینات منتخب +FIFA 11 و پروتکل بازی‌محور فان‌بال بر استقامت عضلات تنه و نمره غربالگری حرکتی (FMS) در دانش‌آموزان پسر فوتبالیست بود.
روش‌کار: در این کارآزمایی بالینی، ۴۵ نوجوان فوتبالیست به‌صورت تصادفی در سه گروه مساوی ۱۵ نفره (کنترل، +FIFA 11 و فان‌بال) تخصیص یافتند. گروه‌های تجربی به مدت ۸ هفته پروتکل‌های مربوطه را اجرا کردند. متغیرهای استقامت ناحیه مرکزی توسط مجموعه آزمون‌های مک‌گیل (فلکسور، اکستنسور، پل پهلویی راست و چپ) و کیفیت الگوهای حرکتی توسط آزمون FMS در دو مرحله پیش و پس‌آزمون ارزیابی شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر (Mixed ANOVA) و آزمون تعقیبی بونفرونی با محاسبه شاخص Hedges' g استفاده گردید.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که اثر تعاملی (زمان × گروه) در تمامی متغیرهای استقامت تنه و نمره FMS کاملاً معنادار است (p<0.01). در مقایسه‌های تعقیبی، هر دو پروتکل +FIFA 11 و فان‌بال نسبت به گروه کنترل، بهبود معنادار و بزرگی را در استقامت فلکسور (به ترتیب g=1.24 و g=1.34)، اکستنسور (g=1.20 و g=1.14)، پل پهلویی راست (g=1.18 و g=1.70) و پل پهلویی چپ (g=1.38 و g=2.10) ایجاد کردند. با این حال، مقایسه بین دو رویکرد تمرینی نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی این دو پروتکل وجود ندارد (p>0.05).
نتیجه‌گیری: هر دو رویکرد تمرینی با تحریک مسیرهای عصبی-عضلانی و بهبود تقارن جانبی، توانستند ضعف‌های حرکتی و ثبات مرکزی را به شکلی چشمگیر برطرف سازند. با توجه به اثربخشی مشابه، مربیان می‌توانند از پروتکل فان‌بال به‌عنوان یک جایگزین جذاب و با نشاط برای افزایش انگیزه نوجوانان در برنامه‌های پیشگیری از آسیب استفاده نمایند.