گسترش کم‌تحرکی و شیوع اختلالات مزمن ناشی از فقر حرکتی، بازنگری در ساختار شایستگی‌های حرفه‌ای دانش‌آموختگان علوم ورزشی را با محوریت آمادگی جسمانی تندرستی‌محور به ضرورتی انکارناپذیر تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی مفهومی و اسنادی شایستگی‌های طراحی برنامه‌های آمادگی جسمانی تندرستی‌محور در برنامه‌های درسی و آموزشی علوم ورزشی انجام شد. این مطالعه از نظر ماهیت، یک پژوهش بنیادی-کاربردی با رویکرد اسنادی، تحلیلی و سنتز کیفی بدون آزمودنی انسانی است. جامعه اسنادی پژوهش شامل کلیه اسناد بالادستی، برنامه‌های درسی دانشگاهی، چارچوب‌های استاندارد بین‌المللی و مقالات علمی معتبر مرتبط در بازه زمانی سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ میلادی (۱۳۸۹ تا ۱۴۰۳ خورشیدی) بود. بر اساس راهنمای استاندارد پریزما (PRISMA 2020)، از میان ۳۰۰ سند شناسایی‌شده اولیه، در نهایت ۴۲ سند واجد شرایط و مرتبط جهت تحلیل برگزیده شدند. فرآیند استخراج و کدگذاری داده‌ها با روش ۶ مرحله‌ای تحلیل مضمون برون و کلارک (۲۰۰۶) در محیط نرم‌افزار MAXQDA 2020 صورت پذیرفت. یافته‌ها نشان داد که شایستگی‌های مورد نیاز در ۴ مضمون اصلی و ۸ مضمون فرعی سازمان‌یافته‌اند: «شایستگی پداگوژیک و انطباقی» (انطباق‌پذیری با تفاوت‌های فردی، طراحی محیط‌های یادگیری فعال)، «شایستگی دانشی و فیزیولوژیک» (ادغام مبانی با سبک زندگی، سواد جسمانی و رفتارهای پایدار)، «شایستگی ارزیابی و بازخورد بالینی» (سنجش‌های کاربردی و میدانی، ارزیابی فرآیندی و اصلاح الگو) و «شایستگی بین‌رشته‌ای و فناوری» (مهارت‌های فناورانه و ابزارها، ارتباط بین‌رشته‌ای و حقوقی). ماتریس هم‌آیی نشان داد که شایستگی‌های پداگوژیک و دانشی بیشترین پیوستگی مفهومی را دارند. بر این اساس، بازآرایی برنامه‌های آموزشی به سوی این شایستگی‌های تلفیقی، بستر ارتقای سواد جسمانی و ترویج سلامت عمومی در جامعه را تضمین خواهد کرد.