تنوع فرهنگی فزاینده در محیط‌های دانشگاهی، مدیریت و هدایت تیم‌های ورزشی دانشجویی را با چالش‌ها و فرصت‌های نوینی در زمینه تعاملات انسانی مواجه ساخته است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی مفهومی و اسنادی تأثیر سبک‌های رهبری میان‌فرهنگی بر عملکرد حرفه‌ای مربیان و مدیران در تیم‌های ورزشی دانشجویی به انجام رسید. این مطالعه از نظر ماهیت، یک پژوهش بنیادی-کاربردی با رویکرد اسنادی، توصیفی-تحلیلی و سنتز کیفی بدون آزمودنی انسانی است. جامعه اسنادی پژوهش شامل کلیه اسناد علمی، مقالات پژوهشی معتبر، مدل‌های نظری رهبری ورزشی و چارچوب‌های مدیریت تنوع فرهنگی در بازه زمانی ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۴ میلادی (۱۳۹۱ تا ۱۴۰۳ خورشیدی) بود. فرآیند غربالگری و انتخاب اسناد بر اساس پروتکل استاندارد پریزما (PRISMA 2020) انجام گرفت و از میان ۲۷۵ سند اولیه، در نهایت ۳۸ سند متناسب با معیارهای ورود برگزیده شدند. تحلیل داده‌ها به شیوه تحلیل مضمون ۶ مرحله‌ای برون و کلارک در محیط نرم‌افزار MAXQDA 2020 صورت پذیرفت. یافته‌های مستخرج نشان داد که ابعاد رهبری میان‌فرهنگی در چهار مضمون اصلی سازمان‌یافته‌اند: «رهبری تحول‌آفرین منعطف و پاسخگو به فرهنگ»، «هوش فرهنگی و انطباق ارتباطی»، «عدالت تعاملی و مدیریت شمول‌گرای تعارض»، و «توسعه انسجام گروهی و هویت مشترک تیمی». نتایج ماتریس هم‌آیی مضامین بیانگر آن است که هوش فرهنگی مربیان و مدیران به عنوان متغیر میانجی بنیادین، بستر اثربخشی رفتارهای رهبری انطباقی را در بسترهای چندفرهنگی فراهم می‌سازد. در نتیجه‌گیری کلی، اتخاذ رویکرد رهبری میان‌فرهنگی با تعدیل سبک‌های هدایت متناسب با زمینه‌های ادراکی ورزشکاران دانشجو، عملکرد ارتباطی مربیان را ارتقا داده و زمینه کاهش سوگیری‌ها، افزایش انگیزش درونی و بهبود عملکرد جمعی در ورزش دانشگاهی را تضمین می‌نماید.