پژوهش حاضر با هدف بررسی تحلیلی مبانی مسئولیت مدنی مربیان و داوران در حوادث ناشی از مسابقات ورزشی و تبیین چارچوب‌های حقوقی حاکم بر جبران خسارت‌های بدنی به انجام رسید. این مطالعه از نظر ماهیت، یک پژوهش کیفی و اسنادی با رویکرد توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر سنتز مفهومی است که بدون هرگونه جامعه آماری انسانی و از طریق بازخوانی و تحلیل متون قانونی، آرای مراجع داوری و قضایی و ادبیات تخصصی حقوق ورزشی به مرحله اجرا درآمد. جامعه اسنادی پژوهش شامل کلیه اسناد تقنینی، مواد قانون مدنی و مجازات اسلامی، مقررات فدراسیون‌های ملی و بین‌المللی، آرای دادگاه‌های داوری ورزش و مقالات معتبر حقوقی و فقهی در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۳ خورشیدی (۲۰۰۶ تا ۲۰۲۴ میلادی) بود که بر اساس پروتکل استاندارد بیانیه پریزما غربالگری شده و در نهایت ۳۴ سند معتبر جهت تحلیل برگزیده شدند. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از رویکرد تحلیل مضمون و روش استنتاج تحلیلی-حقوقی در نرم‌افزار MAXQDA 2020 صورت پذیرفت. یافته‌های حاصل از بازخوانی اسناد نشان داد که ارکان و مبانی مسئولیت مدنی مربیان و داوران در چهار بعد محوری شامل «نقض تکلیف مراقبت و نظارت ایمنی»، «نظریه تقصیر فنی و خطای اجرایی»، «احراز رابطه سببیت میان فعل/ترک‌فعل و آسیب بدنی»، و «حدود استناد به قاعده پذیرش خطر ورزشی» طبقه‌بندی می‌شوند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که اگرچه قاعده پذیرش خطر از سوی ورزشکار مانع از انتساب حوادث ناشی از ماهیت ذاتی بازی است، اما قصور مربی در هدایت متناسب با توان فیزیکی یا انفعال داور در کنترل خطاهای خشن و شرایط زمین، وصف مجاز بودن ریسک را زایل ساخته و سبب تحقق مسئولیت مدنی و ضمان قهری می‌گردد. در نتیجه‌گیری کلی، تدوین آیین‌نامه‌های تخصصی مسئولیت فنی مربیان و داوران و الزام به پوشش‌های بیمه‌ای مسئولیت جامع، نقشی کلیدی در انتظام‌بخشی به رویه‌های قضایی و صیانت از سلامت ورزشکاران ایفا می‌کند.