پژوهش حاضر با هدف واکاوی مفهومی و تحلیل انتقادی خاستگاه‌ها، ابعاد و پیامدهای گسست میان مبانی تئوریک دانشگاهی و شایستگی‌های عملیاتی در حوزه طراحی و هدایت برنامه‌های آمادگی جسمانی به انجام رسیده است. این پژوهش با تکیه بر پارادایم کیفی و بهره‌گیری از رویکرد اسنادی، توصیفی-تحلیلی و سنتز پژوهی، متون و ادبیات تخصصی موجود را بدون اتکا به جامعه آماری یا نمونه‌های انسانی مورد واکاوی قرار داده است. در این مسیر، اسناد بالادستی، برنامه‌های درسی مصوب، مقالات پژوهشی و چارچوب‌های شناختی و پداگوژیک مرتبط با یادگیری تجربی، معرفت‌شناسی حرفه‌ای و پداگوژی تربیت‌بدنی به روش تحلیل مضمون اسنادی بررسی شدند. نتایج حاصل از تحلیل متون حاکی از آن است که این گسست ساختاری از تقلیل‌گرایی در برنامه‌های آموزشی نشئت می‌گیرد؛ جایی که «دانش گزاره‌ای و تئوریک محض» بر «دانش رویه‌ای و توانایی حل مسئله در عمل» تقدم یافته است. یافته‌های اسنادی نشان می‌دهند که ساختار مجرد آموزش مبانی فیزیولوژی و علم تمرین، ناتوانی در شبیه‌سازی شرایط واقعی، فقر چارچوب‌های بازاندیشی در عمل و عدم تعبیه سناریوهای کاربردی در سرفصل‌های دانشگاهی، منجر به انفعال شناختی دانشجو در انتقال آموخته‌ها به بسترهای تنوع‌پذیر ورزشی شده است. در نهایت، شواهد مفهومی پژوهش اثبات می‌کنند که حل این تعارض مستلزم بازنگری بنیادین در ساختار برنامه‌ریزی درسی، پیوند ارگانیک میان حوزه‌های نظری و کاربردی از طریق پداگوژی انتقادی، بهره‌گیری از آموزش‌های مبتنی بر سناریو و شبیه‌سازی بالینی و ارتقای شایستگی‌های تصمیم‌گیری در شرایط پیچیده است تا فراگیران از جایگاه ذخیره‌کنندگان مفاهیم انتزاعی به متخصصان فکور و عمل‌گرا ارتقا یابند.