دوران سالمندی به عنوان دوره‌ای از افول، کاهش بهره‌وری و ناتوانی تلقی و توصیف می‌شود. اگرچه تردیدی نیست که سالمندی با تغییرات فیزیولوژیکی بسیاری همچون از دست رفتن توده عضلانی و کاهش ظرفیت هوازی همراه می باشد، اما چنین برداشت اجتماعی مانع از مشارکت و حضور کامل سالمندان در جامعه شده است. درک دلایل گرایش یا عدم گرایش سالمندان به ورزش می‌تواند به تدوین راهکارهایی برای افزایش میزان مشارکت آنان کمک کند و بدین ترتیب، فرصت‌هایی را برای شمار بیشتری از سالمندان فراهم آورد تا از مزایای مشارکت در فعالیت‌های ورزشی بهره‌مند شوند. از این رو، پژوهش حاضر به بررسی راهکارهای رفع چالش رویکردهای تحقق سالمندی فعال می پردازد. با مرور پژوهش های بررسی شده در این مطالعه، می توان دریافت که ایجاد و گسترش فعالیت های بدنی دربرگیرنده سه ویژگی کلیدی فعالیت‌های تفریحی در فضای باز، ارتباط با محیط طبیعی و تعاملات اجتماعی، می تواند رویکردهایی جهت تحقق سالمندی فعال باشند.