هدف پژوهش حاضر، تحلیل سیاستگذاری توسعه گردشگری ورزشی در کشورهای موفق و تبیین رابطه ارزش افزوده بخش ورزش و موجودی سرمایه آن با رشد اقتصادی منطقه‌ای در ایران است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مطالعه تطبیقی و اقتصادسنجی است. در بخش تطبیقی، ابزارهای سیاستگذاری چین، ژاپن، استرالیا، آمریکا و فرانسه بر اساس گزارش «بررسی ابزارهای سیاستگذاری توسعه گردشگری ورزشی (مطالعه تجربه کشورهای موفق)» بررسی شد (S4) و در بخش کمّی، داده‌های شش استان تهران، اصفهان، آذربایجان شرقی، خوزستان، گیلان و اردبیل در دوره زمانی تا سال ۱۴۰۳ با مدل پنل دیتا برآورد شد (S3). یافته‌های تطبیقی نشان داد در همه کشورهای بررسی‌شده، توسعه گردشگری ورزشی بر پایه قانون و سازوکار ملی حمایت مالی و نهاد تخصصی سیاستگذاری سامان یافته و جهت‌گیری غالب، «گردشگری مبتنی بر فعالیت» است (S4). یافته‌های کمّی حاکی از معناداری اثر ارزش افزوده بخش ورزش و موجودی سرمایه بر تولید ناخالص داخلی منطقه‌ای بود و ضریب تعیین مدل مطابق جدول نتایج برابر ۰٫۷۱ به دست آمد؛ یعنی متغیرهای مدل حدود ۷۱ درصد از تغییرات تولید را تبیین می‌کنند. متغیر هزینه جاری نیز با ضریب ۰٫۰۷– در سطح پنج درصد معنادار بود (S3). بر این اساس، توسعه گردشگری ورزشی ضمن افزایش ارزش افزوده بخش ورزش، ابزار اثربخشی برای کاهش شکاف توسعه استان‌هاست و تدوین طرح ملی توسعه گردشگری ورزشی و ایجاد اتحادیه تخصصی گردشگری ورزشی پیشنهاد می‌شود. چیدمان صفحه عنوان، چکیده یک‌پاراگرافی و کلیدواژه‌ها مطابق «راهنمای تدوین مقاله»، صص. ۱–۳ تنظیم شده است (S1).