هدف: پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل تأثیر جذابیت مربی و هویت اجتماعی ورزشی بر وفاداری رفتاری با نقش میانجی دلبستگی عاطفی به باشگاه در میان اعضای باشگاه‌های بدنسازی شهر ارومیه انجام شد.
روش‌شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی-همبستگی است که به صورت میدانی اجرا شده است. جامعه آماری شامل کلیه اعضای باشگاه‌های بدنسازی شهر ارومیه با حداقل شش ماه سابقه عضویت بود. با توجه به نامحدود بودن جامعه آماری، حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی-مورگان، 384 نفر تعیین گردید. نمونه‌گیری به روش تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انجام شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه‌ای متشکل از 25 گویه در چهار سازه اصلی بود که روایی محتوایی آن با استفاده از نظر 10 نفر از اساتید مدیریت ورزشی و با بهره‌گیری از شاخص‌های CVR و CVI تأیید گردید. پایایی ابزار نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ در یک مطالعه مقدماتی بر روی 30 نفر محاسبه شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که تمامی 7 فرضیه پژوهش در سطح اطمینان 99 درصد (p < 0.01) تأیید شدند. بالاترین ضریب مسیر مربوط به تأثیر دلبستگی عاطفی به باشگاه بر وفاداری رفتاری (0.456) و کمترین ضریب مسیر مربوط به تأثیر جذابیت مربی بر وفاداری رفتاری (0.284) بود. همچنین، نتایج آزمون سوبل نشان داد که دلبستگی عاطفی به باشگاه نقش میانجی جزیی در تأثیر جذابیت مربی (Z = 4.823) و هویت اجتماعی ورزشی (Z = 5.674) بر وفاداری رفتاری ایفا می‌کند. مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (GOF = 0.663).
نتیجه‌گیری: جذابیت مربی و هویت اجتماعی ورزشی هم به‌طور مستقیم و هم از طریق تقویت دلبستگی عاطفی اعضا به باشگاه، بر وفاداری رفتاری آنان تأثیر مثبت و معناداری دارند. بر اساس یافته‌ها، دلبستگی عاطفی به باشگاه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده وفاداری رفتاری است. این نتایج می‌تواند به مدیران باشگاه‌های بدنسازی در طراحی استراتژی‌های مؤثر برای افزایش وفاداری اعضا و کاهش ریزش آنان کمک کند.