سندرم درد کشککی-رانی (PFPS) یکی از شایع‌ترین اختلالات عضلانی-اسکلتی در ورزشکاران است که با درد قدامی زانو و محدودیت عملکرد همراه می‌باشد. ماساژ درمانی به‌عنوان یک روش غیرتهاجمی، در مدیریت این سندرم مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با هدف مقایسه تأثیر ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت بر شاخص‌های التهابی IL-6 و TNF-α و دامنه حرکتی مفصل زانو در ورزشکاران مبتلا به PFPS انجام شد. در این مطالعه مروری، مقالات مرتبط با استفاده از کلیدواژه‌های استاندارد در پایگاه‌های داده معتبر شامل PubMed، Scopus، ScienceDirect و Google Scholar در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۶ جستجو و مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که هر دو تکنیک ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت از طریق مکانیسم‌های افزایش جریان خون موضعی، کاهش اسپاسم عضلانی، شکستن چسبندگی‌های فاشیال و تعدیل پاسخ‌های التهابی، منجر به کاهش سطح سایتوکاین‌های التهابی IL-6 و TNF-α و بهبود دامنه حرکتی مفصل زانو می‌شوند. مطالعه Crane و همکاران (۲۰۱۲) نشان داد که ماساژ باعث کاهش بیان ژن‌های التهابی در سلول‌های عضلانی می‌شود. همچنین مطالعه Behrangrad و Kamali (2017) نشان داد که فشار ایسکمیک بر روی نقطه ماشه‌ای عضله VMO بهبودی پایدارتری نسبت به دستکاری لومبوپلویک ایجاد می‌کند. مطالعه Liu و Wang (2023)نیز اثربخشی تکنیک IASTM را در بهبود عملکرد و دامنه حرکتی بیماران مبتلا به PFPS تأیید نمود. با این حال، مطالعات محدودی به مقایسه مستقیم این دو تکنیک بر شاخص‌های التهابی پرداخته‌اند و اکثر شواهد از مطالعات انجام‌شده بر روی آسیب‌های عضلانی حاد استنباط شده‌اند که ممکن است با شرایط مزمن PFPS قابل مقایسه نباشد. همچنین، تنوع در پروتکل‌های درمانی و حجم نمونه کوچک در بسیاری از مطالعات، تعمیم‌پذیری نتایج را محدود می‌سازد. نتیجه‌گیری می‌شود که هر دو تکنیک ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت می‌توانند به‌عنوان روش‌های مؤثر در مدیریت PFPS مورد استفاده قرار گیرند، اما انتخاب بین آنها باید بر اساس شرایط بالینی بیمار، وجود نقاط ماشه‌ای و سفتی‌های فاشیال صورت گیرد. با توجه به نقش محوری IL-6 و TNF-α در آبشار التهابی و ارتباط آنها با درد و اختلال عملکرد مفصل، انجام مطالعات کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده با حجم نمونه کافی و اندازه‌گیری مستقیم شاخص‌های التهابی در فواصل زمانی مختلف، برای تعیین دقیق‌تر مکانیسم‌های اثر و بهینه‌سازی پروتکل‌های درمانی ضروری به نظر می‌رسد.