این مرور روایی به تلفیق پژوهش‌های کنونی درباره پاسخ‌های هورمونی به تمرین کاراته در زنان تمرین‌کننده می‌پردازد، با هدف تبیین سازگاری‌های فیزیولوژیکی و شناسایی شکاف‌های موجود برای تحقیقات آتی. این مطالعه چگونگی تأثیر کاراته، به‌عنوان یک هنر رزمی با شدت بالا، بر هورمون‌هایی نظیر کورتیزول، تستوسترون و هورمون رشد را بررسی می‌کند و نقش فازهای چرخه قاعدگی در تعدیل نتایج تمرین را مورد کاوش قرار می‌دهد. موضوعات کلیدی شامل تغییرات هورمونی حاد و مزمن، تأثیر عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و فیزیولوژیکی، و تعامل شدت تمرین با تنظیم هورمونی است. یافته‌ها نشان می‌دهند که کاراته پاسخ‌های هورمونی حاد قابل‌توجهی را القا می‌کند، به‌ویژه افزایش کورتیزول و اندورفین‌ها، که عملکرد و بهزیستی روان‌شناختی را به‌ویژه در ورزشکاران نخبه بهبود می‌بخشد. بااین‌حال، ادبیات علمی شکاف‌های مهمی را آشکار می‌کند، از جمله تمرکز محدود بر تمرین‌کنندگان غیرنخبه، سازگاری‌های هورمونی بلندمدت، و دیدگاه‌های بین‌فرهنگی. تأثیرات چرخه قاعدگی همچنان کمتر بررسی شده و اندازه نمونه‌های کوچک، تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود کرده است. فواید روان‌شناختی مانند کاهش اضطراب و افزایش حس توانمندی گزارش شده‌اند، اما فاقد تحلیل‌های طولی هستند. این مرور بر لزوم پژوهش‌های جنسیت‌محور تأکید دارد تا سوگیری‌های تاریخی مردانه در علوم ورزشی را برطرف کند و بر پروتکل‌های تمرینی متناسب برای بهینه‌سازی عملکرد و سلامت تمرکز می‌کند. در پایان، این مطالعه نتیجه می‌گیرد که اگرچه کاراته فواید فیزیولوژیکی و روان‌شناختی قابل‌توجهی برای زنان تمرین‌کننده ارائه می‌دهد، تحقیقات آتی باید بر جمعیت‌های متنوع، مطالعات طولی، و رویکردهای بین‌رشته‌ای تمرکز کنند تا درک جامع‌تری از پویایی‌های هورمونی در هنرهای رزمی ایجاد شود، شیوه‌های مربیگری را بهبود بخشد و سلامت و برابری زنان در ورزش را ارتقا دهد.