فشارهای فزاینده تمرینات ورزشی و انقباضات برون‌گرا غالباً منجر به ریزآسیب‌های تارچه‌ای، التهاب موضعی، افت عملکرد و سندرم بیش‌تمرینی در ورزشکاران می‌شوند؛ بنابراین اتخاذ راهکارهای موثر ریکاوری نقشی تعیین‌کننده در حفظ سلامت و ارتقای اوج عملکرد ایفا می‌کند. هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی نظام‌مند و تحلیلی شواهد تجربی پیرامون اثربخشی ماساژ ورزشی بر شاخص‌های ریکاوری فیزیولوژیک، پاتوفیزیولوژی کوفتگی عضلانی تاخیری (DOMS) و پیشگیری از آسیب‌های ناشی از بیش‌تمرینی بود. روش کار مبتنی بر چارچوب مرور سیستماتیک و فراتحلیل کارآزمایی‌های بالینی و مطالعات تجربی پایگاه‌های معتبر بین‌المللی شامل PubMed، Scopus، ScienceDirect و Cochrane Library بود که در آن‌ها متغیرهای کمی بیومارکرهای سرمی (کراتین کیناز و لاکتات دهیدروژناز)، هورمون‌های استرس (کورتیزول)، تغییرپذیری ضربان قلب، شدت درد ادراک‌شده و شاخص‌های بیومکانیکی مورد بررسی قرار گرفته بودند. تحلیل یافته‌ها نشان داد که اعمال مکانوترنسداکشن ناشی از ماساژ ورزشی از طریق سرکوب مسیر سیگنالینگ التهابی فاکتور هسته‌ای کاپا B و فعال‌سازی بیوژنز میتوکندریایی، موجب تسریع کلیرنس آنزیم‌های آسیب عضلانی بین ۲۰ تا ۴۵ درصد و افت پایدار سطح کورتیزول سرم می‌شود. همچنین، از منظر مدولاسیون درد، ماساژ با تحریک تارهای قطور میلین‌دار، مهار تئوری کنترل دروازه‌ای نخاع و القای ترشح بتا-اندورفین‌ها، شدت درک درد ناشی از DOMS را در بازه زمانی ۲۴ تا ۷۲ ساعت پس از تمرین بین ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش داده و با بازگرداندن توازن میوفاشیال، غیرفعال‌سازی نقاط ماشه‌ای و ارتقای حس عمقی، از تبدیل بیش‌رسی عملکردی به سندرم بیش‌تمرینی و بروز کشیدگی‌های مزمن اسکلتی-عضلانی جلوگیری می‌کند. در نتیجه، ماساژ ورزشی به‌ویژه با پروتکل‌های پس از تمرین با مدت‌زمان ۲۰ تا ۳۰ دقیقه و فشار کنترل‌شده، یک استراتژی غیردارویی، ایمن، با پایه زیست‌شناختی قوی و بسیار کارآمد در بازیافت توان عضلانی، کنترل التهاب و مدیریت ریسک آسیب‌های ورزشی به شمار می‌رود.