هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی و تدوین برنامه استراتژیک توسعه ورزش همگانی بانوان در شهر تهران انجام شد تا با عبور از برنامه‌ریزی‌های سلیقه‌ای، نقشه راهی نظام‌مند برای ارتقای سلامت و مشارکت ورزشی این قشر فراهم گردد.روش‌شناسی: این مطالعه از نوع کاربردی و با رویکرد آمیخته (کمی-کیفی) صورت گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، کارشناسان و متخصصان حوزه مدیریت ورزشی در تهران بود. فرآیند تدوین استراتژی بر اساس مدل «فرد آر. دیوید» در سه مرحله ورودی (ماتریس‌های ارزیابی عوامل داخلی IFE و خارجی EFE)، مقایسه (ماتریس SWOT) و تصمیم‌گیری (ماتریس برنامه‌ریزی استراتژیک کمی QSPM) اجرا گردید.یافته‌ها: تحلیل داده‌ها حاکی از غلبه نقاط ضعف ساختاری و تهدیدهای محیطی بر نقاط قوت و فرصت‌های موجود است. در نهایت، با استفاده از ماتریس QSPM، راهبردهای «جذب مشارکت بخش خصوصی در توسعه زیرساخت‌ها» و «توسعه سواد حرکتی از طریق پلتفرم‌های دیجیتال» به عنوان اولویت‌های راهبردی برای بهبود وضعیت ورزش همگانی بانوان تهران شناسایی و انتخاب شدند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که توسعه ورزش همگانی بانوان در تهران نیازمند گذار از مدل‌های مدیریت سنتی و تصدی‌گرایانه دولتی به سمت مدل‌های نوین مبتنی بر «مشارکت عمومی-خصوصی» (PPP) است. برای مقابله با موانع ساختاری و اقتصادی، سیاست‌گذاران باید بر ایجاد مشوق‌های مالیاتی برای حامیان ورزش، خصوصی‌سازی مدیریت اماکن ورزشی و به‌کارگیری فناوری‌های دیجیتال جهت آموزش ارزان‌قیمت تمرکز کنند. اجرای این برنامه استراتژیک نه تنها راهکاری برای کاهش فقر حرکتی و ارتقای سلامت عمومی است، بلکه می‌تواند با تقویت نقش بانوان در فضای عمومی، زمینه‌ساز ارتقای نشاط اجتماعی و بهره‌وری نیروی انسانی در کلان‌شهر تهران گردد.