سندرم متقاطع فوقانی از شایع‌ترین ناهنجاری‌های وضعیتی در دانش‌آموزان است که با تغییر راستای سر و شانه، افزایش کیفوز سینه‌ای و کاهش عملکرد اندام فوقانی همراه بوده و در صورت عدم اصلاح، می‌تواند زمینه‌ساز اختلالات اسکلتی‌عضلانی در آینده شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی هشت هفته تمرینات اصلاحی مبتنی بر متدهای NASM و سهرمن بر شاخص‌های سندرم متقاطع فوقانی و عملکرد مفصل شانه در دانش‌آموزان مقطع متوسطه انجام شد. این پژوهش از نوع ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل بود. 45 دانش‌آموز مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه تمرینات اصلاحی مبتنی بر NASM، تمرینات اصلاحی سهرمن و گروه کنترل (15 نفر در هر گروه) قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته اجرا شد. متغیرهای مورد بررسی شامل سر به جلو، شانه گرد، کیفوز سینه‌ای، آزمون وای‌بالانس اندام فوقانی (UQYBT) و آزمون ثبات اندام فوقانی (CKCUEST) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تی زوجی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون تعقیبی توکی و تی مستقل در سطح معنی‌داری 05/0>P تحلیل شدند. نتایج نشان داد هر دو برنامه تمرینی موجب بهبود معنی‌دار تمامی متغیرهای مورد بررسی نسبت به گروه کنترل شدند. همچنین بین دو روش تمرینی تفاوت معنی‌داری مشاهده شد؛ به‌گونه‌ای که گروه سهرمن در کاهش سر به جلو، شانه گرد و کیفوز سینه‌ای و همچنین بهبود عملکرد در آزمون‌های وای‌بالانس و ثبات اندام فوقانی نسبت به گروه NASM عملکرد بهتری داشت (001/0>P). هر دو روش تمرینی NASM و سهرمن در اصلاح ناهنجاری‌های وضعیتی و بهبود عملکرد مفصل شانه مؤثر بودند، اما متد سهرمن اثربخشی بیشتری نشان داد. به نظر می‌رسد تأکید این روش بر اصلاح الگوهای حرکتی و کنترل دقیق حرکت، نقش مهمی در بهبود تعادل عضلانی و وضعیت بدنی داشته باشد؛ ازاین‌رو، استفاده از آن در برنامه‌های اصلاحی دانش‌آموزان مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی توصیه می‌شود.