خستگی یکی از عوامل مؤثر بر کنترل عصبی‌عضلانی و بیومکانیک اندام تحتانی است و ممکن است نقص‌های حرکتی موجود در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACLR) را آشکار یا تشدید کند. با توجه به افزایش خطر آسیب مجدد پس از بازسازی ACL و نتایج متفاوت مطالعات درباره پاسخ افراد ACLR به خستگی، هدف از این مرور نظام‌مند بررسی تأثیر خستگی بر متغیرهای عصبی‌عضلانی و بیومکانیکی این افراد بود. در این مرور، ۱۵ مطالعه مرتبط شامل پژوهش‌های داخلی و خارجی بررسی و یافته‌های آن‌ها بر اساس نوع پروتکل خستگی، نوع تکلیف، زمان پس از جراحی و متغیرهای مورد ارزیابی مقایسه شد. متغیرهای بررسی‌شده شامل کینماتیک و کینتیک اندام تحتانی، نیروهای عکس‌العمل زمین، زمان رسیدن به پایداری، هم‌انقباضی عضلات، فعالیت الکتریکی عضلات، قدرت و عملکرد عصبی‌عضلانی، حس عمقی، تعادل و عملکرد آزمون‌های پرش بود. نتایج نشان داد پاسخ افراد ACLR به خستگی یکنواخت نیست و به نوع پروتکل خستگی، تکلیف حرکتی و شاخص مورد ارزیابی وابسته است. در برخی مطالعات، خستگی موجب افزایش نقص‌های بیومکانیکی، کاهش کیفیت حرکت، اختلال در تعادل و حس عمقی، تغییر هم‌انقباضی و افزایش برخی الگوهای بارگذاری نامطلوب شد. همچنین در افراد دارای ACLR همراه با پای پرونیت، تغییراتی در نیروهای عکس‌العمل زمین و فعالیت عصبی‌عضلانی پس از خستگی مشاهده شد. در مقابل، برخی مطالعات تفاوت معنی‌داری میان افراد ACLR و سالم پس از خستگی نشان ندادند و در برخی پژوهش‌ها خستگی همسترینگ با افزایش فعال‌سازی چهارسر و کاهش مهار آرتروژنیک همراه بود. در مجموع، شواهد نشان می‌دهد خستگی می‌تواند برخی نقص‌های کنترل حرکتی و عصبی‌عضلانی پس از ACLR را آشکار کند، اما این اثر در همه متغیرها یکسان نیست. بنابراین، ارزیابی افراد ACLR در شرایط خستگی، به‌ویژه با تکالیف نزدیک به فعالیت ورزشی و شاخص‌های کیفیت حرکت، می‌تواند در شناسایی نقص‌های پنهان، تصمیم‌گیری برای بازگشت به ورزش و طراحی برنامه‌های توانبخشی مقاوم به خستگی اهمیت داشته باشد.