اسپاسم شبانه عضله گاستروکنمیوس از شکایات شایع در سالمندان دیابتی است که کیفیت خواب و عملکرد روزانه را مختل می‌کند. با وجود شیوع بالا، پاتوفیزیولوژی دقیق آن ناشناخته است. افزایش تیلت قدامی لگن که در این جمعیت شایع است، ممکن است با ایجاد کشش مکانیکی بر عصب تیبیال، تحریک‌پذیری عصبی-عضلانی را افزایش داده و به اسپاسم‌های شبانه دامن بزند. این مطالعه مقطعی-تحلیلی بر روی ۸۰ سالمند دیابتی (۴۰ نفر با اسپاسم و ۴۰ نفر بدون اسپاسم) انجام شد. تیلت قدامی لگن با گونیامتر دیجیتال اندازه‌گیری شد. کشش مکانیکی عصب تیبیال با اولتراسونوگرافی دوبلکس و اندازه‌گیری جابه‌جایی طولی عصب در پاسخ به دورسی‌فلکشن مچ پا در دو وضعیت هیپ ارزیابی گردید. شدت اسپاسم با پرسشنامه استاندارد و ثبت روزانه تعیین شد. داده‌ها با آزمون‌های همبستگی پیرسون، تی-مستقل و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. میانگین تیلت لگن در گروه با اسپاسم بیشتر از گروه بدون اسپاسم بود (۱۸/۲ درجه در مقابل ۱۵/۱ درجه؛ ۰۰۱/۰ > p). جابه‌جایی عصب تیبیال در گروه با اسپاسم به‌طور معنی‌داری کمتر بود که نشان‌دهنده کاهش ظرفیت جابه‌جایی و افزایش کشش مکانیکی است. همبستگی مثبت بین تیلت لگن و شدت اسپاسم (۷۶/۰ = r) و همبستگی منفی بین جابه‌جایی عصب و شدت اسپاسم (۷۲/۰- = r) مشاهده شد. رگرسیون نشان داد تیلت لگن و جابه‌جایی عصب به‌ترتیب ۵۶% و ۴۸% از واریانس شدت اسپاسم را پیش‌بینی می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد افزایش تیلت لگن از طریق کاهش جابه‌جایی و افزایش کشش عصب تیبیال، تحریک‌پذیری عصبی-عضلانی را افزایش داده و به اسپاسم‌های شدیدتر منجر می‌شود. ارتباط معنی‌دار بین این عوامل بیومکانیکی و شدت اسپاسم، بر اهمیت توجه به عوامل بیومکانیکی در کنار عوامل متابولیک در مدیریت اسپاسم‌های شبانه دیابتی تأکید دارد.