پرخوری عصبی (Binge Eating) یکی از اختلالات خوردن شایع در میان ورزشکاران است که پیامدهای جدی برای عملکرد ورزشی و سلامت روان به همراه دارد. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که سبک‌های دلبستگی ناایمن می‌توانند با اختلالات خوردن مرتبط باشند. با این حال، مکانیسم‌های واسطه‌ای این رابطه به‌ویژه در جمعیت ورزشکاران کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.
هدف:این پژوهش با هدف بررسی نقش سبک‌های دلبستگی ناایمن (اضطرابی و اجتنابی) در گرایش به پرخوری عصبی در ورزشکاران با میانجی‌گری نقص در تنظیم شناختی هیجان انجام شد.
روش:این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران رشته‌های استقامتی و تیمی تحت فشار روانی بالا در ایران بود. ۲۵۰ ورزشکار (۱۲۸ مرد، ۱۲۲ زن) با دامنه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تجارب در روابط نزدیک - نسخه تجدیدنظر شده (ECR-R)، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی (CERQ) و مقیاس پرخوری (BES) بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با رویکرد بوت‌استرپ تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو سبک دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایش به پرخوری عصبی رابطه مثبت و معناداری دارند. همچنین نقص در تنظیم شناختی هیجان نقش میانجی‌گر معناداری در این رابطه ایفا کرد. نتیجه‌گیری: ورزشکاران دارای سبک‌های دلبستگی ناایمن در مواجهه با فشارهای روانی، ظرفیت پایین‌تری برای پردازش شناختی هیجانات دارند و ممکن است از پرخوری به عنوان یک مکانیسم تنظیم‌گر استفاده کنند. این یافته‌ها می‌تواند در طراحی برنامه‌های پیشگیری و مداخله روانشناختی برای ورزشکاران در معرض خطر مفید باشد.