ورزشکاران استقامتی به دلیل ماهیت رقابتی و نیاز به عملکرد مطلوب، غالباً دارای ویژگی‌های کمال‌گرایانه هستند. با این حال، کمال‌گرایی زمانی به اختلالات خوردن (مانند بی‌اشتهایی عصبی یا محدودیت‌های شدید کالری) تبدیل می‌شود که فرد دچار خشکی شناختی باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی‌گرانه انعطاف‌پذیری شناختی در رابطه بین کمال‌گرایی و اختلالات خوردن در ورزشکاران استقامتی انجام شد. روش این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران استقامتی (دو و میدانی، شنا، دوچرخه‌سواری و قایقرانی) در ایران بود. ۲۲۰ ورزشکار (۱۲۰ مرد، ۱۰۰ زن) با دامنه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس کمال‌گرایی چندبعدی فراست (FMPS)، پرسشنامه انعطاف‌پذیری شناختی دنیس و وندروال (CFI) و آزمون نگرش‌های خوردن (EAT-۲۶) بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد بوت‌استرپ تحلیل شدند. یافته‌ها نتایج نشان داد که کمال‌گرایی با اختلالات خوردن رابطه مثبت و معنادار و با انعطاف‌پذیری شناختی رابطه منفی و معنادار دارد. همچنین انعطاف‌پذیری شناختی با اختلالات خوردن رابطه منفی و معنادار داشت. نقش میانجی‌گر انعطاف‌پذیری شناختی در رابطه بین کمال‌گرایی و اختلالات خوردن تأیید شد. نتیجه‌گیری انعطاف‌پذیری شناختی می‌تواند اثر مخرب کمال‌گرایی را بر اختلالات خوردن در ورزشکاران استقامتی خنثی کند. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انعطاف‌پذیری شناختی در برنامه‌های پیشگیری و مداخله برای ورزشکاران در معرض خطر تأکید دارد.