تربیت بدنی به عنوان یکی از مؤلفه ‌های اساسی نظام آموزشی، نقش مهمی در ارتقای سلامت جسمانی، رشد روانی، توسعه مهارت ‌های اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی دانش ‌آموزان ایفا می‌کند. با وجود اهمیت این حوزه، بسیاری از مدارس دولتی با محدودیت‌ های متعددی در زمینه تجهیزات و امکانات ورزشی مواجه هستند که می‌تواند کیفیت اجرای برنامه ‌های آموزشی را تحت تأثیر قرار دهد. در مقابل، مدارس غیرانتفاعی به دلیل برخورداری از منابع مالی بیشتر، غالباً از امکانات و تجهیزات مناسب‌تری بهره ‌مند هستند. این تفاوت‌ها زمینه شکل‌گیری نابرابری آموزشی را فراهم کرده و چالش ‌های متعددی را برای معلمان تربیت بدنی ایجاد می‌کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی مفهومی برای تبیین تأثیر کمبود تجهیزات ورزشی بر عملکرد حرفه ‌ای معلمان تربیت بدنی و پیامد های آن بر عدالت آموزشی است. این پژوهش با بهره‌گیری از مطالعات جدید بین ‌المللی در حوزه آموزش برای توسعه پایدار، عدالت آموزشی و تربیت معلمان تربیت بدنی انجام شده است. یافته‌ ها نشان می‌دهد که کمبود تجهیزات ورزشی موجب افزایش فشار کاری معلمان، کاهش خلاقیت آموزشی، محدود شدن تنوع فعالیت ‌های یادگیری و افت کیفیت تدریس می ‌شود. همچنین تفاوت امکانات میان مدارس دولتی و غیرانتفاعی می‌تواند فرصت ‌های نابرابر یادگیری را برای دانش ‌آموزان ایجاد کند. نتایج پژوهش نشان می‌ دهد که کمبود تجهیزات صرفاً یک مشکل اجرایی نیست، بلکه مسئله‌ ای مرتبط با عدالت آموزشی و توسعه پایدار محسوب می‌ شود. در این راستا، پژوهش حاضر برای تبیین ارتباط میان منابع آموزشی، چالش‌ های حرفه ‌ای معلمان، کیفیت تدریس و پیامد های آموزشی مورد بررسی قرار گرفت.