مقدمه: تای یوگا ماساژ به‌عنوان یک مداخله دستی-حرکتی ترکیبی، شامل فشارهای ریتمیک، کشش‌های غیرفعال، تحرک‌بخشی مفصلی و تنظیم تنفس است و در سال‌های اخیر به‌دلیل ظرفیت بالقوه آن در ریکاوری، بازتوانی و بهبود آمادگی جسمانی و روانی ورزشکاران مورد توجه قرار گرفته است. این روش در مقایسه با ماساژ کلاسیک، علاوه بر بافت نرم، بر دامنه حرکتی، آگاهی بدنی، آرام‌سازی روانی و تعادل جسم و ذهن نیز اثر می‌گذارد.
روش کار: این مقاله با رویکرد مروری-تحلیلی، بر پایه بررسی و تلفیق شواهد پژوهشی مرتبط با ماساژ سنتی تایلندی، ماساژ ورزشی، کشش‌های غیرفعال، و مطالعات ریکاوری ورزشی تدوین شد. در این چارچوب، یافته‌های مستقیم مربوط به تای یوگا ماساژ و نیز شواهد غیرمستقیمِ هم‌پوشان از حوزه‌های فیزیولوژی ورزش، روان‌شناسی ورزش و مداخلات دستی تحلیل شدند.
بحث: نتایج نشان می‌دهد تای یوگا ماساژ از چند مسیر بالقوه بر ورزشکاران اثر می‌گذارد: کاهش سفتی عضلانی، افزایش انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی، تعدیل خستگی و درد عضلانی، بهبود ادراک ریکاوری، و کاهش اضطراب و تنش روانی. با این حال، شواهد مستقیم در جمعیت ورزشکاران هنوز محدود است و بیشتر نتایج موجود به آثار ادراک‌شده و شاخص‌های حمایتی ریکاوری مربوط می‌شود، نه بهبود قطعی عملکرد عینی. از این رو، جایگاه این مداخله بیشتر در نقش مکمل و پشتیبان تعریف می‌شود. همچنین، کاربرد آن باید با توجه به رشته ورزشی، زمان اجرا، شدت فشار، وضعیت آسیب‌دیدگی و نیازهای فردی تنظیم شود.
نتیجه‌گیری: تای یوگا ماساژ می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد مکمل در برنامه‌های ریکاوری و آماده‌سازی ورزشکاران به کار رود و از طریق اثرات جسمی، روانی و ادراکی، به حفظ تعادل عملکردی کمک کند. با این حال، برای نتیجه‌گیری قطعی درباره اثر آن بر تعادل، عملکرد و پیشگیری از آسیب، انجام پژوهش‌های مستقیم، کنترل‌شده و طولی در گروه‌های ورزشی مختلف ضروری است.