توسعه روزافزون صنعت ورزش و اتکای باشگاه‌های حرفه‌ای به درآمدهای پایدار، پدیده «اسپانسرشیپ» را به محور اصلی اقتصاد ورزش تبدیل کرده است. با این حال، روابط تجاری میان حامیان مالی و باشگاه‌ها همواره با ریسک‌های مدیریتی عمیقی از جمله رفتارهای انحرافی بازیکنان در فضای مجازی و آسیب به ارزش ویژه برند اسپانسر مواجه است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی میان‌رشته‌ای، به تحلیل چالش‌های حقوقی-مدیریتی قراردادهای اسپانسرشیپ در ورزش حرفه‌ای و ارائه راهکارهای استراتژیک می‌پردازد. روش تحقیق این پژوهش، کیفی و توصیفی-تحلیلی است که داده‌های بخش ورزشی آن از طریق «پدیدارشناسی تجربه زیسته» نویسنده دوم به عنوان بازیکن سابق لیگ برتر والیبال و بررسی موردی چالش‌های باشگاه شهرداری ارومیه (به عنوان قطب والیبال کشور) استخراج شده است.
یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که خلاء وجود پروتکل‌های رسانه‌ای مدون و ساختارهای حقوقی پیشگیرانه، عامل اصلی خروج سرمایه بخش خصوصی از ورزش است. در پاسخ به این چالش‌ها و با استناد به ماده ۹ و ۱۱ مقررات انضباطی و اخلاقی فدراسیون بین‌المللی والیبال (FIVB)، این مقاله راهکارهای حقوقی مشخصی را در قالب اصول آزادی قراردادها (ماده ۱۰ قانون مدنی ایران) ارائه می‌دهد. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که درج شروط مدرن قراردادی نظیر «شرط اخلاق و صیانت از برند» (Morality Clause)، شروط تعدیل عملکردی بهای قرارداد (KPI) و پیش‌بینی ضمانت‌اجراهای دقیق مالی (وجه‌التزام)، مناسب‌ترین ابزار حقوقی برای مهار ریسک‌های مدیریتی و تضمین امنیت سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در صنعت ورزش به شمار می‌رود.