اختلال در پارامترهای فضایی–زمانی راه‌رفتن از عوامل اصلی کاهش عملکرد حرکتی سالمندان است و می‌تواند خطر سقوط و افت استقلال عملکردی را افزایش دهد. تمرینات عملکردی با هدف تقویت هماهنگی عصبی–عضلانی و بهبود الگوهای حرکتی، یکی از رویکردهای مؤثر برای ارتقای کیفیت راه‌رفتن سالمندان محسوب می‌شود. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرینات عملکردی بر پارامترهای فضایی–زمانی راه‌رفتن سالمندان انجام شد. این مطالعه نیمه‌تجربی روی ۳۰ سالمند فعال انجام شد که به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. گروه تمرین طی هشت هفته، سه جلسه در هفته، برنامه‌ی تمرینات عملکردی شامل حرکات چندمفصلی، تمرینات انتقال وزن و فعالیت‌های مبتنی بر عملکرد روزمره را اجرا کرد. پارامترهای فضایی–زمانی شامل طول گام، سرعت گام، زمان گام، کادنس و عرض گام با استفاده از سیستم تحلیل راه‌رفتن اندازه‌گیری شد. داده‌ها با آزمون‌های آماری مناسب تحلیل شدند. تمرینات عملکردی موجب بهبود معنی‌دار پارامترهای فضایی–زمانی شد؛ طول گام (p=0.018)، سرعت گام (p=0.012)، زمان گام (p=0.047)، کادنس (p=0.021) و عرض گام (p=0.033). بیشترین میزان تغییر مربوط به افزایش سرعت گام و کاهش عرض گام بود که نشان‌دهنده‌ بهبود ثبات حرکتی و هماهنگی گام‌برداری است. تمرینات عملکردی تأثیر قابل‌توجهی بر بهبود پارامترهای فضایی–زمانی راه‌رفتن سالمندان دارند و می‌توانند به‌عنوان یک مداخله‌ی مؤثر در برنامه‌های توانبخشی و ارتقای عملکرد حرکتی سالمندان مورد استفاده قرار گیرند.