در عصر کنونی، میزبانی رویدادهای بزرگ ورزشی نظیر المپیک و جام‌جهانی، فراتر از یک رخداد ورزشی، به عنوان مؤلفه‌ای کلیدی در راهبردهای قدرت نرم و دیپلماسی عمومی کشورها ایفای نقش می‌کند. این رویدادها بستری برای نمایش توانمندی‌های ملی، جذب سرمایه‌گذاری‌های کلان، توسعه زیرساخت‌های شهری و ارتقاء برند ملی کشور میزبان فراهم می‌آورند. با این وجود، جمهوری اسلامی ایران با وجود برخورداری از پیشینه تاریخی، موقعیت ژئوپلیتیکی ممتاز و سرمایه اجتماعی قابل‌توجه در حوزه ورزش، همواره در کارزار رقابت برای کسب میزبانی این رویدادها با ناکامی مواجه بوده است. این ناکامی، پرسش‌های بنیادینی را در باب عمق و گستره موانع فراروی نظام مدیریت ورزشی کشور مطرح می‌سازد. وقایع پیرامون حضور کاروان ورزشی ایران در جام‌جهانی ۲۰۲۶ (میزبانی مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک) و چالش‌های بی‌سابقه ویزا، امنیتی و سیاسی، این موضوع را به یک دغدغه راهبردی و فوری برای مدیران و سیاست‌گذاران ورزشی کشور تبدیل کرده است.