کمردرد مزمن غیراختصاصی با اختلالات عصبی-عضلانی گسترده‌ای همراه است که در جمعیت میانسال، به دلیل تغییرات مورفولوژیک عضلانی و تثبیت الگوهای حرکتی جبرانی، پیچیدگی بیشتری پیدا می‌کند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر هشت هفته تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات اصلاحی بر استقامت عضلانی، فعالیت الکترومیوگرافی عضلات تنه، شدت درد و دامنه حرکتی ستون فقرات کمری در افراد میانسال مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی انجام شد. این مطالعه به‌صورت کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده دوگروهی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و به شیوه ارزیاب‌کور بر روی ۸۰ بیمار میانسال، در محدوده سنی ۳۵ تا ۶۵ سال، مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی اجرا شد. شرکت‌کنندگان با روش تصادفی‌سازی بلوکی به دو گروه ۴۰ نفره تقسیم شدند: گروه تمرینات ثبات مرکزی (CS) و گروه تمرینات اصلاحی (CE). هر دو گروه به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته، تحت نظارت فیزیوتراپیست تمرین کردند. متغیرهای وابسته شامل شدت درد (VAS)، ناتوانی عملکردی (ODI)، استقامت عضلات تنه شامل آزمون‌های بیرینگ-سورنسن، پل درازکش و پل جانبی راست و چپ، فعالیت الکترومیوگرافی پنج عضله کلیدی تنه شامل مولتی‌فیدوس، ارکتوراسپاین، ترانسورس ابدومینیس، مایل داخلی و مایل خارجی شکم، و دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن کمر بودند. هر دو گروه پیشرفت معناداری نسبت به پیش‌آزمون نشان دادند، اما گروه CS در ۱۱ متغیر از ۱۲ متغیر مورد بررسی، برتری معناداری نسبت به گروه CE داشت. گروه CS کاهش ۵۳.۴ درصدی در شدت درد (d = 1.07) و رشد ۱۱۱.۹ درصدی در استقامت فلکسورهای تنه (d = 1.41) را ثبت کرد. در حوزه فعالیت عصبی-عضلانی، بیشترین پاسخ‌دهی انتخابی به ترتیب در عضلات مایل داخلی (d = 1.52)، ترانسورس ابدومینیس با رشد ۱۰۲.۱ درصدی (d = 1.29) و مولتی‌فیدوس (d = 0.99) مشاهده شد. تنها متغیری که تفاوت بین‌گروهی معناداری در آن مشاهده نشد، شاخص ناتوانی عملکردی (ODI) بود (d = 0.19). تمرینات ثبات مرکزی، با هدف‌گیری اختصاصی سیستم عمقی ثبات‌دهنده ستون فقرات، اثربخشی بیشتری نسبت به تمرینات اصلاحی در کاهش درد، بهبود استقامت عضلانی، فعال‌سازی عضلات عمقی تنه و افزایش دامنه حرکتی دارند. بنابراین، این تمرینات می‌توانند به‌عنوان مداخله خط اول در توانبخشی بیماران میانسال مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی توصیه شوند.