کمردرد مزمن غیراختصاصی به‌عنوان اصلی‌ترین علت ناتوانی در جهان، نیازمند مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد است. با وجود کاربرد گسترده تمرینات اصلاحی و ثبات مرکزی در مدیریت این عارضه، مقایسه مستقیم این دو رویکرد با تکیه بر ارزیابی عینی قدرت ایزوکینتیک عضلات فلکسور و اکستنسور تنه در ادبیات پژوهشی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش مقایسه تأثیر هشت هفته تمرینات اصلاحی در برابر تمرینات ثبات مرکزی بر قدرت عضلات اکستنسور و فلکسور تنه، شدت درد، ناتوانی عملکردی و استقامت عضلانی در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی بود. این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه‌های موازی مستقل روی ۸۰ بیمار مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی انجام شد که از طریق تصادفی‌سازی بلوکی در دو گروه تمرینات اصلاحی و ثبات مرکزی هر کدام ۴۰ نفر تقسیم شدند. هر دو پروتکل به مدت هشت هفته در سه فاز پیشرونده اجرا شدند. قدرت ایزوکینتیک اکستنسور و فلکسور تنه با دستگاه Biodex System 4 Pro در سرعت زاویه‌ای ۶۰ درجه بر ثانیه، شدت درد با مقیاس VAS، ناتوانی عملکردی با شاخص اسوستری و استقامت عضلانی با پروتکل استاندارد مک‌گیل ارزیابی شدند. داده‌ها با Paired t-test، Independent t-test و تحلیل کوواریانس با کنترل پیش‌آزمون در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. هر دو گروه در تمامی پنج متغیر وابسته بهبودهای معنادار درون‌گروهی با سطح p<0/0001 نشان دادند. در گروه تمرینات اصلاحی، قدرت اکستنسور ۱۷/۵ درصد، فلکسور ۱۷/۶ درصد، استقامت عضلانی ۲۸/۳ درصد افزایش و شدت درد ۳۸/۷ درصد و ناتوانی عملکردی ۳۰/۱ درصد کاهش یافت. در گروه ثبات مرکزی این مقادیر به ترتیب ۲۴/۶، ۲۷/۲، ۶۱، ۵۱/۵ و ۴۲/۵ درصد بود. اندازه‌های اثر درون‌گروهی گروه ثبات مرکزی در تمام متغیرها به‌طور سیستماتیک بزرگ‌تر بود و در متغیرهای درد، ناتوانی و استقامت به ترتیب ۳/۲۱، ۲/۳۷ و ۲/۳۵ به طبقه عظیم ارتقا یافت. در مقایسه بین‌گروهی، گروه ثبات مرکزی در چهار متغیر از پنج برتری معنادار نشان داد؛ بزرگ‌ترین تمایز در استقامت عضلانی با اختلاف میانگین ۱۶/۷ ثانیه، اندازه اثر ۱/۲۶ و سطح p<0/001 مشاهده شد. تنها در اکستنسور تنه تفاوت بین‌گروهی به آستانه معناداری نرسید. نتایج تحلیل کوواریانس با بزرگ‌ترین اتا مجذور گروهی در استقامت عضلانی به میزان ۰/۲۹۱ برتری خالص و مستقل پروتکل ثبات مرکزی را پس از کنترل تفاوت‌های اولیه تأیید کرد.تمرینات ثبات مرکزی با برتری چندبُعدی و منسجم در هر پنج متغیر وابسته، به‌عنوان پروتکل خط اول درمانی برای کمردرد مزمن غیراختصاصی توصیه می‌شود. با این حال، تمرینات اصلاحی نیز بهبودهای بالینی معناداری ایجاد کرد و رویکرد ترکیبی توالی‌محور شامل هشت هفته ثبات مرکزی به‌عنوان فاز اول و چهار هفته اصلاحی به‌عنوان فاز دوم می‌تواند برای دستیابی به نتایج حداکثری در نظر گرفته شود.