هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر هشت هفته تمرینات پلایومتریک ـ مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی بر قدرت انفجاری و تعادل پویا زنان بدنساز ۲۰ تا ۳۰ سال بود. روش پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و دو گروه مداخله بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان بدنساز شهرستان تنکابن در سال ۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۲۴ نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و پس از احراز معیارهای ورود، به‌طور تصادفی در دو گروه تمرین در محیط آبی و تمرین در محیط خشکی، هر گروه ۱۲ نفر، جایگزین شدند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و با شدت و حجم پیشرونده اجرا شد. برای اندازه‌گیری قدرت انفجاری از آزمون پرش سارجنت و برای سنجش تعادل پویا از آزمون تعادل ستاره استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل کوواریانس تک‌متغیره در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که هر دو نوع تمرین پلایومتریک ـ مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی موجب بهبود قدرت انفجاری و تعادل پویا در زنان بدنساز شدند. با این حال، تفاوت معناداری بین دو محیط تمرینی از نظر قدرت انفجاری مشاهده نشد، اما در متغیر تعادل پویا، تفاوت بین دو گروه معنادار بود و تمرین در محیط آبی اثربخشی بیشتری نسبت به تمرین در محیط خشکی نشان داد. بر این اساس، می‌توان نتیجه گرفت که تمرینات پلایومتریک ـ مقاومتی ترکیبی در هر دو محیط آبی و خشکی می‌توانند برای ارتقای شاخص‌های عملکردی زنان بدنساز مؤثر باشند، اما محیط آبی به دلیل ایجاد مقاومت چندجهته، کاهش فشار مکانیکی و درگیرسازی بیشتر عضلات تثبیت‌کننده، در بهبود تعادل پویا مزیت بیشتری دارد.