تیراندازی با کمان از ورزش‌های دقتی است که موفقیت در آن به تعامل پیچیده‌ای میان کنترل پاسچرال، تعادل پویا و ثبات اندام فوقانی وابسته است. در این میان، لرزش‌های ظریف اندام فوقانی می‌توانند نقش مهمی در دقت نشانه‌گیری ایفا کنند. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط شاخص‌های تعادل پویا با دامنه لرزش دست در حالت استراحت و حین تیراندازی در کمانداران آماتور ریکرو بود. این مطالعه از نوع توصیفی–همبستگی بوده و 12 کماندار آماتور ریکرو (6 زن و 6 مرد) به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. برای ارزیابی تعادل پویا از دستگاه بایودکس و شاخص‌های پایداری کلی (OSI)، قدامی–خلفی (APSI) و داخلی–خارجی (MLSI) استفاده شد. دامنه لرزش دست در دو وضعیت استراحت و حین تیراندازی با استفاده از سیستم تحلیل حرکت سه‌بعدی و شاخص ریشه میانگین مربعات (RMS) اندازه‌گیری گردید. فاز نشانه‌گیری به‌عنوان سه ثانیه پیش از رهاسازی تیر تعریف شد. داده‌ها پس از پردازش اولیه، با استفاده از آزمون همبستگی اسپیرمن در سطح معناداری 0.05 تحلیل شدند.نتایج نشان داد بین شاخص‌های تعادل پویا و دامنه لرزش دست در حالت استراحت رابطه معناداری وجود ندارد .(P>0.05) در مقابل، در شرایط تیراندازی بین شاخص پایداری کلی (OSI) با لرزش آرنج راست، مچ راست و آرنج چپ و همچنین بین شاخص MLSI با لرزش مچ دست راست، رابطه منفی و معنادار مشاهده شد. این یافته‌ها بیانگر آن است که کیفیت بالاتر تعادل پویا می‌تواند با کاهش دامنه لرزش اندام فوقانی در حین اجرای مهارت همراه باشد، در حالی که این ارتباط در شرایط استراحت مشاهده نمی‌شود.در مجموع، نتایج نشان می‌دهد که رابطه بین تعادل پویا و کنترل لرزش اندام فوقانی وابسته به شرایط عملکردی است و در چارچوب اجرای مهارت آشکار می‌شود. از منظر کنترل حرکتی، عملکرد موفق در تیراندازی با کمان حاصل تعامل یک سیستم یکپارچه شامل کنترل پاسچرال و کنترل سگمنتال اندام فوقانی است. بنابراین، بهبود مؤلفه‌های تعادل پویا می‌تواند در طراحی برنامه‌های تمرینی هدفمند برای ارتقای ثبات حرکتی و بهبود عملکرد کمانداران آماتور مورد توجه قرار گیرد.