این پژوهش با هدف بررسی تعامل ادراک و ارزش‌های فرهنگی مرتبط با آموزش ریاضیات در دوره دوم متوسطه ایران انجام شد. مطالعه حاضر از رویکرد کیفی پدیدارشناسانه بهره برد. مشارکت‌کنندگان شامل۱0 دبیر ریاضی با حداقل ۱6 سال سابقه و با حداقل مدرک کارشناسی‌ارشد، از هفت دبیرستان دوره دوم متوسطه،۱۰ دانش‌آموز پایه دوازدهم رشته ریاضی و ۹ نفر از اولیای دانش‌آموزان در شهر تهران بودند که به ‌صورت هدفمند و معیارمدار انتخاب شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از روش موستاکاس صورت گرفت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری و با تحلیل محتوای کیفی کدهای محوری استخراج شد. در مجموع از 214 مفهوم استخراجی از مصاحبه های هر سه گروه در خصوص ادراک آنان از ریاضی کدهای نهایی از ادراک دانش‌آموزان بر تجربه پیشین از درس ریاضی، کنش‌های آموزشی و رفتاری معلم، چالش‌های محتوایی، ناهمخوانی آموزش و ارزیابی ریاضی متمرکز بود و دبیران بر توانمندی‌‌های ذهنی و شناختی، عوامل و نگرش‌‌های فردی نسبت به ریاضی، چالش‌های آموزشی، اجتماعی وکاربرد ریاضی تاکید داشتند. والدین بر کارکرد و اهمیت ریاضی، عوامل انگیزشی و روانی در یادگیری ریاضی و ساختار مطالعاتی ریاضی توجه داشتند. در حوزه ارزش‌های آموزشی و فرهنگی از مجموع 240 مفهوم استخراجی از هر سه گروه، کدهای محوری مربوط به دانش‌آموزان بر حرفه‌مندی اخلاقی وپداگوژیک معلم، عاملیت تحصیلی و استقلال دانش‌آموزان‌‌، دقت پیشینی در استخدام معلمان و برنامه‌‌های درسی تاکید داشت و دبیران ارزش‌هایی مانند تحول در ساختار و محتوای برنامه درسی ریاضی، حمایت حرفه‌ای و روانی معلمان، هم‌افزایی تربیتی ومسئولیت‌پذیری را مهم دانستند. و اولیا بر مهارت‌های حرفه‌ای ومسئولیت‌پذیری در تدریس، ارزیابی متعادل و حمایت‌گرایانه، روانشناسی در آموزش و سلامت معلم، ملاحظات محتوایی، اقدامات گزینشی و نظارتی آموزشی تمرکز داشتند. این نتایج نشان از تعامل ادراک‌ و ارزش‌های فرهنگی هر سه گروه و تأثیر متقابل آن بر کیفیت یادگیری و انگیزش دانش‌آموزان دارد که توجه به این تعامل می‌تواند راهبردهای بهبود آموزش ریاضی و توسعه برنامه‌های آموزشی را هدفمند سازد.