این مقاله به تحلیل میدان نزاع بین دو نظام قدرتمند هویت‌ساز در زندگی کودکان دوره ابتدایی می‌پردازد: از یک سو برنامه درسی رسمی مدارس با گفتمان متمرکز، انضباطی و معطوف به ساختن هویتی ملی، دینی و جمع‌گرا؛ و از سوی دیگر برنامه درسی پنهان پلتفرم‌های دیجیتال (مانند یوتیوب کیدز و اپلیکیشن‌های آموزشی) که با منطق سیال، فردی‌ساز و مصرف‌محور، در حال شکل‌دهی به هویت‌هایی جهانی‌شده، خودنمایانه و مبتنی بر اقتصاد توجه هستند.
مقاله با بهره‌گیری از چارچوب نظری ترکیبی (شامل آرای فوکو، دلوز، بوردیو، و نظریه‌های هویت) و با روش تحلیل اسنادی تفسیری انتقادی، به واکاوی این تقابل می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برخورد این دو گفتمان، یک تقابل ساختاری در سطح ارزش‌ها، سرمایه فرهنگی و مکانیسم‌های سوژه‌سازی ایجاد می‌کند که می‌تواند به سردرگمی هویتی و گسست بین نسل‌ها منجر شود.
با این حال، مقاله استدلال می‌کند که این میدان نزاع لزوماً به شکست یک طرف نمی‌انجامد، بلکه در دل آن امکان تکامل دیالکتیکی هویت نهفته است. تحقق این امکان منوط به تغییر نقش نظام آموزش ابتدایی از موضع دفاعی و انفعالی به سمت هدایتگری فعال و انتقادی است. این گذار مستلزم تجهیز کودکان به سواد دیجیتال انتقادی، بازآفرینی برنامه درسی با استفاده هوشمندانه از فرم‌های جذاب دیجیتال، و توانمندسازی معلمان برای ایفای نقش راهنمایان دیجیتال است. در این صورت، کودک می‌تواند از حالت سوژه منفعل در میدان نبرد، به معمار هوشمند هویتی چندلایه، ریشه‌دار و انطباق‌پذیر تبدیل شود.