این پژوهش به بررسی تأثیرپذیری فکری هوشنگ ابتهاج (هـ.ا. سایه) از حافظ می‌پردازد و نشان می‌دهد پیوند سایه با حافظ صرفاً در حد شباهت‌های زبانی یا قالب غزل نیست، بلکه در سطحی عمیق‌تر از جهان‌بینی و شیوهٔ بیان شکل می‌گیرد. مهم‌ترین نمودهای این اثرپذیری در محورهایی مانند رندی و نقد ریا، پرهیز از موعظه‌گویی مستقیم، چندلایگیِ معناییِ عشق، تلفیق اندوه و امید در مواجهه با زمانه، و نیز موسیقی و طبیعی‌بودن جریان گفتار در غزل دیده می‌شود. از سوی دیگر، رابطهٔ سایه با حافظ به‌واسطهٔ کارِ تصحیح دیوان حافظ («حافظ به سعی سایه») جنبه‌ای پژوهشی و متن‌شناسانه پیدا کرده و همین تجربه، دقت او را در انتخاب واژگان، ساخت تصویر، و پرداخت موسیقایی شعر تقویت کرده است. در این مقاله با تکیه بر مطالعات دانشگاهی و رویکرد بینامتنی، نمونه‌هایی از هم‌نشینیِ فکری و گفت‌وگوی شعریِ سایه با حافظ تحلیل می‌شود و روشن می‌گردد که سایه ضمن وفاداری به سنت غزل، عناصر فکریِ حافظ را متناسب با تجربهٔ زیسته و مسائل عصر معاصر بازآفرینی کرده است.