غزلیات عربی مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، اگرچه به نسبت اشعار فارسی او کمتر شناخته شده‌اند، اما از غنای معنایی، عرفانی و روان‌شناختی ویژه‌ای برخوردارند. این پژوهش با رویکردی میان‌رشته‌ای و با بهره‌گیری از نظریۀ کهن‌الگوهای کارل گوستاو یونگ، به تحلیل روان‌شناختی تعدادی از این غزلیات پرداخته است. هدف پژوهش، شناسایی بازتاب ناخودآگاه جمعی و نمودهای کهن‌الگویی همچون آنیما، پیر دانا، خویشتن، سفر قهرمان، مرگ و تولد روانی و جراحت شفابخش در لایه‌های درونی شعر مولانا است. نتایج تحلیل‌ها نشان می‌دهد که مولانا در غزلیات عربی خود با استفاده از زبان رمزی، تصاویر نورانی، معشوق آسمانی، ساقی، شراب، سفر شبانه و فراق و وصال، ساختاری نمادین از سلوک روحانی را ترسیم می‌کند که عمیقاً با ساختار ناخودآگاه انسان، به‌ویژه در ساحت کهن‌الگوها، همخوان است. معشوق در این اشعار، تجسم آنیما و تجلی خویشتن است؛ سفر عاشق به سوی وصال، نمادی از مسیر فردیت‌یابی است؛ و رنج و محرومیت عاشق، مرحله‌ای ضروری در بازسازی روان و عبور از خودِ محدود به سوی خودِ متعالی است. این مقاله می‌کوشد نشان دهد که پیوند عرفان مولوی با روان‌شناسی تحلیلی نه‌تنها امکانی برای تفسیر نوین شعر مولانا فراهم می‌آورد، بلکه راهی برای فهم عمیق‌تر تجربه عرفانی، زبان نمادین و ساحت ناخودآگاه انسان است.