طاهره صفارزاده از جمله شاعران برجسته شعر معاصر فارسی است که جایگاهی متمایز در پیوند میان شعر، اندیشه و تعهد اجتماعی دارد. شعر او نه‌تنها بازتاب‌دهنده تحولات فکری و اجتماعی عصر خویش است، بلکه به‌مثابه رسانه‌ای فرهنگی، در جهت آگاهی‌بخشی، بیداری فکری و بازنمایی دغدغه‌های دینی و انسانی عمل می‌کند. هدف این پژوهش، بررسی نقش و جایگاه صفارزاده در شعر معاصر فارسی و تحلیل مؤلفه‌های سبکی و محتوایی آثار اوست.
روش پژوهش، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل متون شعری منتخب، همراه با استفاده از منابع معتبر داخلی و مطالعات پیشین است. در این مقاله، عناصر برجسته‌ای چون نمادپردازی، تکرارهای معناگرا، موسیقی درونی، عنوان‌گذاری اندیشمندانه و کارکرد اجتماعی شعر صفارزاده مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نمادها در شعر صفارزاده اغلب ریشه در باورهای دینی، تجربه‌های زیسته و شرایط اجتماعی–سیاسی زمانه دارند و به‌صورت آگاهانه برای انتقال پیام‌های فکری و ارزشی به کار گرفته شده‌اند (زیرک‌ساز و همکاران، 1401). همچنین تکرار به‌عنوان عنصری ساختاری و معناپرداز، نقشی اساسی در انسجام مفهومی و تأکید بر پیام‌های محوری شعر او ایفا می‌کند (سورانی‌حیدری و همکاران، 1397).
نتیجه پژوهش حاکی از آن است که طاهره صفارزاده با اتخاذ رویکردی متعهدانه و معنا‌محور، توانسته است شعر را از قلمرو احساسات فردی صرف فراتر برده و آن را در خدمت اندیشه، مسئولیت اجتماعی و کنش فرهنگی قرار دهد. از این منظر، شعر صفارزاده سهمی قابل توجه در شکل‌گیری و تثبیت جریان شعر اجتماعی و متعهد در ادبیات معاصر فارسی داشته و نقش او را می‌توان به‌عنوان یکی از صداهای مؤثر و جریان‌ساز این حوزه ارزیابی کرد.