هنر ایران در دوران پر فراز و نشیب خود، همواره تحت تأثیر دیگر جوامع بوده است. اما نکته مهم در جریان این تأثیر و تأثرات، حفظ همیشگی منش و ساختار(الگوی روایت) در هنر ایران است. در واقع، در طول تاریخ هنرمندان ایرانی از تجربیات ساختاری و تکنیکی و در کل، موضوعی و محتوایی دیگر فرهنگ¬ها متأثر شده¬اند ولی شخصیت و منش ایرانی خود را حفظ کرده¬اند و این تأثیرات را در هنر خود مستحیل نموده و روایتی ایرانی ارائه کرده¬اند. هدف پژوهش پیش¬رو، مطالعه الگوی‌روایت که عنصری برگرفته از روایت¬شناسی ساختارگراست، در دوره و مقطع تاریخی مهم در هنر تصویری ایران است؛ دوره حکومت شاه عباس اول در اصفهان. اهمیت و ضرورت این تحقیق از آن روست، که هنر نقاشی ایران در این مقطع تاریخی، تأثیرات فراوانی را از هنر اروپا اخذ کرده و مکاتب هنری بعد از خود را تحت تأثیر قرار داده است. از این¬رو خواهیم کوشید به این سوال بنیادین پاسخ دهیم که، الگوی‌روایت در مکتب نقاشی اصفهان دارای چه تغییرات و تحولاتی شده است؟ به¬نظر می¬رسد، نوگرایی در نقاشی مکتب اصفهان در هماهنگی با سنت¬های تصویری گذشته ایران همراه بوده است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و با رویکرد تطبیقی، و با استفاده از منابع اسنادی و کتابخانه¬ای، در صدد ترسیم الگوی‌روایت برای دوره¬ موردنظر است. یافته¬های پژوهش نشان می¬دهد که، الگوی روایت در آثار نقاشان نوگرای مکتب اصفهان، از لحاظ سبک و ساختار تصویر، در عین نو بودن، در جهت استمرار سنت¬های تصویری گذشته ایرانی گام برداشته است.