اعجاز بیانی قرآن کریم در عرصه‌های گوناگون بلاغت، معنا و زیبایی‌شناسی، یکی از برجسته‌ترین جلوه‌های اعجاز آن به شمار می‌رود. سوره مبارکه الرحمن به دلیل ساختار منحصر‌به‌فرد، موسیقی آهنگین و تکرار هنری آیه «فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ» جایگاهی ممتاز در میان سوره‌های قرآن دارد و نمونه‌ای روشن از هماهنگی شگفت‌انگیز میان لفظ و معنا ارائه می‌دهد. پژوهش حاضر با تکیه بر رویکرد ساختارگرایانه دکتر محمود بستانی و با تمرکز بر عناصر زیباشناختی و معناشناختی، به تحلیل ابعاد هنری و مفهومی این سوره پرداخته است. روش پژوهش، توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر تحلیل مستقیم متن سوره الرحمن و بهره‌گیری از تفاسیر معتبر کلاسیک و معاصر است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که عنصر موسیقی با ایجاد ریتمی هماهنگ، مخاطب را به تأمل وامی‌دارد و عنصر تصویری با ترسیم جلوه‌های حسی و معنوی، تصویری جامع از نعمت‌ها و نشانه‌های الهی ارائه می‌کند. همچنین عنصر معنایی با محوریت اسم «الرحمن» انسجامی ژرف در متن پدید آورده و عنصر ساختاری از طریق تکرار و تناسب، وحدتی ارگانیک و اثرگذار ایجاد کرده است. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که سوره الرحمن نمونه‌ای برجسته از اعجاز هنری و معناشناختی قرآن کریم به شمار می‌رود که در آن زیبایی زبانی و عمق مفهومی به‌گونه‌ای منسجم در هم تنیده‌اند.