تحقیق حاضر با هدف" بررسی ادبیات تعلیمی وغنایی و ویژگی های آنها درکتاب ادبیات متوسطه" به روش مروری و کتابخانه ای انجام شده است. ادبیات فارسی از غنی ترین ادبیات جهان است که دارای انواع ادبی گوناگونی است که ادبیات غنایی یکی از آنهاست. ادبیات غنایی بیان نرم و لطیف عواطف و احساسات شخصی شاعر است و به عشق، دوستی، رنج ها، نامرادی ها و هرچه روح آدمی را متأثر می کند ، می پردازد. آنچه این نوع ادبی را از غیرآن متمایز می سازد غلبه عنصر عاطفه و احساس است بر سایر عناصر شعری؛ هر اندازه عواطف شاعر عمیق تر و احساسات او لطیف تر باشد، سخنش نافذتر و دلنشین تر خواهد بود. اما هرگاه شاعر یا نویسنده، با استفاده از زبان ادبی و عناصر ادبیات مانند خیال و زبان، بخواهد خواننده را پند دهد یا موضوعی اجتماعی، اخلاقی و... را به او آموزش دهد، شعر یا نثر خود را در گونه ادبی تعلیمی سروده یا نوشته است. ادبیات تعلیمی،نوشته ها وآثاری است که برای خواننده ودریافت کننده پیام دانش و معارفی را بیان کند و یا تعلیماتی از قبیل علوم فلسفی،مذهبی ودیگر علوم را انتشار دهد. در طول سالیان گذشته و قرن هایی که بر ادبیات فارسی گذشته آثار بسیاری در ادب تعلیمی چه در شعر وچه در نثر پدید آمده است که هر کدام دریایی از معارف را به همراه دارد.که در تحقیق حاضر به طور خاص به بررسی ویژگی های هر دو ادبیات(غنایی و تعلیمی) در کتب متوسطه پرداخته می شود.