در پژوهش حاضر، شعر‌درمانی به‌عنوان یکی از شاخه‌های هنر‌درمانی، با اتکا بر زبان، تخیل، عاطفه و ساختارهای زیبایی‌شناختی، قابلیت نفوذ عمیق در لایه‌های شناختی و هیجانی انسان، مورد بررسی قرار گرفته است. مسئله اصلی، خلأ بررسی نظام‌مند ظرفیت‌های زیبایی‌شناختی شعر فارسی (مانند موسیقی کلام، تصویرسازی نمادین، استعاره، ایهام و مفاهیم وجودی) در چارچوب‌های علمی شعر‌درمانی است که موجب استفاده از الگوهای غیربومی شده است. این پژوهش یک مطالعه کیفی با رویکرد تحلیل محتوا است که بر پایه مدل سه‌بعدی RES (دریافتی، بیانی و نمادین) انجام شد. نمونه‌گیری هدفمند از اشعار کلاسیک فردوسی، سعدی، حافظ و مولانا (۴۰ بیت کلیدی) صورت گرفت و داده‌ها از منابع معتبر کتابخانه‌ای و دیجیتال جمع‌آوری شدند. تحلیل با روش تماتیک، کدگذاری دستی و توافق بین‌نویسندگان انجام گردید و عناصر زیبایی‌شناختی با مؤلفه‌های مدل تطبیق داده شدند. یافته‌ها نشان داد که عناصر زیبایی‌شناختی شعر فارسی بیشترین ظرفیت را در ابعاد نمادین و دریافتی مدل RES دارند؛ موسیقی کلام به آرام‌سازی ریتمیک و تنظیم هیجان کمک می‌کند، تصویرسازی نمادین و ایهام زمینه‌ساز بازتاب تجربیات و تفسیر شخصی هستند، و مفاهیم وجودی مانند رنج و سلوک به معنا‌بخشی تسهیل می‌بخشند. این ظرفیت‌ها با پژوهش‌های داخلی و خارجی همخوانی دارد و تفاوت کلیدی شعر فارسی در لایه‌های عرفانی و فرهنگی آن است. در نتیجه، شعر فارسی ابزاری قدرتمند برای بومی‌سازی شعر‌درمانی است و پیشنهاد می‌شود درمانگران از آن در مداخلات بهره گیرند و پژوهش‌های تجربی آتی اثرات بالینی آن را بررسی کنند تا خلأ فرهنگی پر شود و سلامت روان با بافت ایرانی همخوان گردد.