شاهنامه فردوسی فراتر از یک حماسه‌ی ملی یا مجموعه‌ای از اساطیر، گنجینه‌ای از اندیشه‌های سیاسی و اصول مدیریتی است که بر پایه‌ی جهان‌بینی ایرانیان بنا شده است. مسئله‌ی بنیادین در این پژوهش، واکاوی الگوی مدیریت سیاسی فرمانروایان در شاهنامه و پیوند ناگسستنی آن با مفهوم انتزاعی و در عین حال کارکردی «فره ایزدی» است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای، می‌کوشد نشان دهد که مشروعیت و تداوم قدرت در اندیشه ایرانی، نه صرفاً بر پایه وراثت یا زور، بلکه برآیندی از شایستگی‌های ذاتی، خردورزی و دادگری است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که در شاهنامه، مدیریت سیاسی موفق تابعی از میزان بهره‌مندی حاکم از «فره» است؛ نیرویی که اگرچه ماهیتی الهی دارد، اما حفظ آن به کنش‌های زمینی و اخلاقی حاکم وابسته است. با بررسی موردی چهار فرمانروا (جمشید، کیکاووس، افراسیاب و کیخسرو)، این مقاله تبیین می‌کند که چگونه «جمشید» با خودکامگی و منیّت دچار زوال مدیریت و سقوط شد، «کیکاووس» به دلیل خیره‌سری و بی‌خردی فره خود را تیره ساخت و مشروعیتش را لرزان کرد، و «افراسیاب» به دلیل فقدان گوهر نیک و بیدادگری، هرگز شایسته دریافت فره و مدیریت مشروع نشد. در مقابل، «کیخسرو» به عنوان الگوی مدیریت، با تلفیق دین، داد و خرد، نه تنها فره را حفظ کرد، بلکه با درک عمیق از خطرات قدرت، در اوج اقتدار کناره‌گیری نمود. این پژوهش اثبات می‌کند که در الگوی مدیریتی شاهنامه، دین و دولت دو روی یک سکه‌اند و هرگونه انحراف از دادگری، منجر به گسست مشروعیت و فروپاشی نظام سیاسی می‌شود.